ฟางเสี่ยวหลานนั่งอยู่ในห้องเรียนชั้นมัธยมต้นปีสามห้องหนึ่ง ฟังครูประจำชั้นยืนอ่านลำดับคะแนนอยู่บนแท่น
พออ่านมาถึงชื่อของเธอ ครูประจำชั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองไปทางแถวหลังสุด ก่อนจะเอ่ยว่า
“ฟางเสี่ยวหลาน อันดับสามของระดับชั้น”
ห้องเรียนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มมีเสียงฮือฮาแผ่วเบา
เด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่แถวหน้าของฟางเสี่ยวหลานหันกลับมามองเธอ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอครึ่งวินาที แล้วก็หันกลับไป
ฟางเสี่ยวหลานนั่งหลังตรง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์
อันดับสามของระดับชั้น การสอบข้ามชั้นครั้งก่อน เธอก็ได้อันดับสามเหมือนกัน
คราวนี้สอบปลายภาค เธอก็ยังได้อันดับสาม ไม่ใช่ว่าสอบให้ได้ที่หนึ่งไม่ได้ แต่เธอไม่อยากได้ที่หนึ่ง
ที่หนึ่งเด่นเกินไป อันดับสามกำลังดี
เก่งพอตัว แต่ไม่สะดุดตา
ไม่มีใครจับผิดได้ ทั้งยังไม่ทำให้ใครอิจฉาจนอยากลงมือ
แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ทุกคนจะรักษาระยะได้พอดีเช่นนี้
และไม่ใช่ทุกคนจะมองเรื่องนี้อย่างเป็นปกติได้
ฟางเว่ยหงรู้สึกว่ามีคนเหลือบมองมาทางเธอ เธอเป็นพี่สาวของฟางเสี่ยวหลาน เรื่องนี้ทั้งห้องรู้กันหมด
ซ่งเจียวที่นั่งอยู่ข้างหลังชะโงกหน้ามา
“เว่ยหง น้องสาวเธอเก่งจริง ๆ นะ สอบข้ามชั้นแล้วยังได้ที่สามอีก”
“อืม” ฟางเว่ยหงรับคำ
“พวกเธออ่านหนังสือด้วยกันที่บ้านหรือเปล่า เธอเองก็พัฒนาขึ้นด้วยใช่ไหม”
นิ้วของฟางเว่ยหงกำสายกระเป๋านักเรียนแน่นขึ้นเล็กน้อย
อ่านหนังสือด้วยกันงั้นเหรอ ฟางเสี่ยวหลานไม่เคยพูดเรื่องเรียนที่บ้านเลยสักครั้ง
“เปล่า” ฟางเว่ยหงตอบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ซ่งเจียวกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้นเสียก่อน
ฟางเว่ยหงหันกลับไป เปิดหนังสือเรียนไปยังหน้าที่จะเรียนในวันนี้
แต่สายตาของเธอไม่ได้จับอยู่ที่หนังสือ