ฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่นอกประตู ฟังพ่อฟางจัดการเรื่องอนาคตให้เธอแล้วก็แทบหัวเราะทั้งที่โกรธ
ไม่เพียงจะส่งเธอลงชนบท ยังคิดจะเอางานของเธอไปอีก!
ฝันไปเถอะ!
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครในตระกูลฟางเคยช่วยเธอสักคน ตอนนี้กลับคิดจะมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เสียแล้ว
หน้าหนาเสียจริง
ฟางเสี่ยวหลานไม่คิดจะอยู่บ้านหลังนี้ต่ออีกแล้ว
เดิมทีเธอยังคิดจะรออีกสักพัก แต่ดูท่าแล้วพวกเขาคงไม่ยอมให้เธออยู่!
เธอต้องย้ายออกไปให้เร็วที่สุด!
แต่ก่อนจะไป เธอจะต้องงัดเนื้อจากพ่อกับแม่ฟางออกมาสักก้อน
ฟางเสี่ยวหลานหรี่ตาลง ก่อนหันกลับเข้าห้องไปพักผ่อน
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่าง ฟางเสี่ยวหลานก็ลุกขึ้นแล้ว
วันนี้ถึงตาเธอทำอาหารอีกครั้ง แต่เธอตั้งใจจะทำกินแค่คนเดียว
ส่วนคนในตระกูลฟางจะตื่นมาแล้วพบว่าไม่มีข้าวกิน นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องใส่ใจ!
ฟางเสี่ยวหลานเดินไปข้างเตา ย่อตัวลงแล้วเริ่มก่อไฟ
เธอชำนาญการก่อไฟแล้ว—ทะลุมิติมาได้ครึ่งปี เรื่องอื่นเธอไม่กล้าพูด แต่ฝีมือทำกับข้าวกับก่อไฟนั้นฝึกจนคล่องแล้ว
เปลวไฟเลียก้นหม้อ ฟางเสี่ยวหลานตักน้ำใส่ลงไปสองชาม จากนั้นหยิบธัญพืชหยาบส่วนของตัวเองจากตู้เสบียง แล้วคว้าไข่ไก่ออกมาจากมิติส่วนตัวหนึ่งฟอง เริ่มทำอาหารเช้าให้ตัวเอง
เธอตอกไข่ลงในแป้งธัญพืชหยาบ คนให้เข้ากัน แล้วเทลงบนก้นกระทะ เสียงฉ่าดังขึ้น
กลิ่นหอมลอยฟุ้งขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางลมยามเช้าอันเย็นเยียบ ยิ่งชวนให้น้ำลายสอ
ที่ผ่านมาเธอระมัดระวังตัวอยู่เสมอ ครั้งนี้ฟางเสี่ยวหลานจึงตัดสินใจไม่สนอะไรทั้งนั้น
อย่างไรเสียถ้าไม่มีใครเห็น ต่อให้ได้กลิ่นหอม เธอแค่ไม่ยอมรับก็พอ
ฟางเสี่ยวหลานตักแผ่นแป้งที่ทอดเสร็จใส่ชาม แล้วนั่งกินช้า ๆ ทีละคำบนม้านั่งเตี้ยข้างเตา
กินเสร็จแล้ว เธอก็ล้างชามกับตะเกียบจนสะอาด คว่ำไว้บนเตา
ไฟในเตาค่อย ๆ มอดลง เหลือเพียงกองเถ้าถ่านอุ่น ๆ