ฟ้ายังสางดี ฟางเสี่ยวหลานก็ตื่นแล้ว
เตียงเตาอุ่นกำลังดี ไม่ได้ร้อนมาก ฟางเสี่ยวหลานยังไม่อยากลุก เธอซุกตัวอยู่ในผ้าห่มพักอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นนั่ง
ฟางเสี่ยวหลานยังไม่ได้ลงจากเตียงเตา สิ่งแรกที่ทำคือหลับตาแล้วดำดิ่งเข้าไปดูในมิติส่วนตัว
เมื่อคืนก่อนเข้านอน รอยแยกกว้างพอจะมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังแล้ว แต่เธอง่วงมากจนไม่ได้สำรวจให้ละเอียด
ตอนนี้จิตสำนึกของเธอเข้าไปทั้งตัว—
มิติส่วนตัวเปลี่ยนไปแล้ว
แนวเขตสีเทาขุ่นที่เคยมีถอยร่นออกไปไกล พื้นที่ทั้งหมดใหญ่ขึ้นเกือบเท่าตัวจากก่อนหน้า
หมอกจางหายไป ทัศนวิสัยแจ่มชัดขึ้นมาก
อีกฟากหนึ่งของมิติส่วนตัวมีผืนดินเพิ่มขึ้นมา
ดูเล็กกว่ามิติสำหรับเพาะปลูกของโจวเสวี่ยเหมยมาก แต่จากสภาพแล้ว มิติส่วนตัวขนาดเล็กซึ่งหยุดเวลาแห่งนี้กำลังดูดซับจี้หยกมิติส่วนตัวชิ้นนั้นอยู่!
แบบนี้ยิ่งดี จะได้ไม่ต้องกลัวว่ามิติส่วนตัวจะหายไป!
จี้หยกในมุมหนึ่งยังลอยอยู่ แสงแวววาวหม่นลงจากเดิมเพียงเล็กน้อย
ดูท่าจะขยายใหญ่ขึ้นได้อีก แค่ต้องใช้เวลา
ผืนดินที่เพิ่มเข้ามามีดินสีน้ำตาลเข้มชื้นและร่วนซุย
ข้างผืนดินยังมีบ่อน้ำอยู่ด้วย ขอบบ่อเป็นหินสีเขียวอมฟ้า ปากบ่อไม่กว้าง ฟางเสี่ยวหลานขยับเข้าไปใกล้—ผิวน้ำสะท้อนแสง อยู่ไม่ไกลจากปากบ่อ แค่ยื่นมือไปก็แตะถึง
มิติส่วนตัวแบบหยุดเวลาที่มีอยู่เดิมยังคงอยู่ นั่นหมายความว่าตอนนี้เธอมีความสามารถสองอย่างแล้ว คือพื้นที่เก็บของแบบเดิมกับเขตเพาะปลูกที่เพิ่มเข้ามา
ผืนดินนั้นมีบ่อน้ำอยู่ด้วย แปลว่าเธอปลูกพืชที่นี่ได้
ฟางเสี่ยวหลานลืมตาขึ้น หัวใจเต้นเร็วขึ้นสองสามจังหวะ
ใจเย็นไว้!
ฟางเสี่ยวหลานก้มมองมือตัวเอง แล้วหลับตายืนยันอีกครั้ง
มีจริงด้วย!
ฟางเสี่ยวหลานเกือบหลุดหัวเราะออกมา จึงรีบยกมือปิดปากตัวเอง—
ที่นี่เก็บเสียงได้ไม่ดี ถ้าหัวเราะออกมา ช่างกัวคงคิดว่าเธอเสียสติไปแล้ว!
ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดฟางเสี่ยวหลานก็สงบใจลงได้
ไม่รู้ว่าจะเข้าไปข้างในได้หรือเปล่า?
แต่ฟางเสี่ยวหลานไม่ได้ลองบุ่มบ่าม และไม่ได้รีบร้อนคิดว่าจะปลูกอะไรลงบนผืนดินนั้น
เธอแค่ยืนยันว่ามันมีอยู่จริง จากนั้นก็ลงจากเตียงเตา สวมรองเท้าแล้วออกไปข้างนอก