ในหอประชุมมีคนนั่งกันเต็มไปหมด
ตัวแทนจากแต่ละคอมมูนและฟาร์มเบียดกันนั่งบนม้านั่งยาวแน่นขนัด รวมแล้วราวร้อยกว่าคน
ฟางเสี่ยวหลานนั่งลงแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
แถวหน้าเป็นที่นั่งของบรรดาผู้นำ ฟางเสี่ยวหลานเห็นมู่เหยียนชวนอยู่ในนั้น
ส่วนแถวหลังเป็นที่นั่งของ “ตัวแทนผู้มีผลงานดีเด่น” ที่แต่ละฟาร์มและคอมมูนคัดเลือกมา ทุกคนติดดอกไม้สีแดงหรือป้ายตัวแทนไว้ที่อก นั่งหลังตรงกันแทบทุกคน
โจวเสวี่ยเหมยก็อยู่ในกลุ่มนั้น นั่งอยู่ด้านหลังมู่เหยียนชวน
ฟางเสี่ยวหลานจ้องภาพตรงหน้าอยู่สองวินาที
นางเอกกับพระเอกนั่งอยู่ด้วยกัน ตามเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ เวลานี้ทั้งคู่ยังไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันมากนัก—
อย่างน้อยในส่วนที่เธอเคยอ่าน มู่เหยียนชวนกับโจวเสวี่ยเหมยพบหน้ากันอย่างเป็นทางการครั้งแรกหลังปี 1970
แต่ตอนนี้ ปี 1968 ทั้งคู่กลับนั่งอยู่ด้วยกันแล้ว
“เสี่ยวหลาน มองอะไรอยู่?”
ช่างกัวมองตามสายตาเธอไป
“อ้อ ผู้หญิงที่นั่งข้างหัวหน้าฟาร์มมู่ก็คือคนที่คุยกับเธอหน้าประตูเมื่อกี้ใช่ไหม? เมื่อก่อนเป็นเพื่อนบ้านกันเหรอ?”
“ก็ประมาณนั้นค่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานเบนสายตากลับมา “อยู่ถนนเดียวกันค่ะ”
“ผู้หญิงคนนั้นมองเธอแปลก ๆ นะ”
ช่างกัวลดเสียงลง คิ้วขมวดเล็กน้อย “เมื่อก่อนมีเรื่องบาดหมางกันหรือเปล่า?”
“ไม่มีค่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานส่ายหน้า “ก่อนฉันลงชนบท ฉันยังเคยช่วยเธอด้วยซ้ำ”
ช่างกัวร้องอ้อเบา ๆ แล้วไม่ได้ถามต่อ
ฟางเสี่ยวหลานก้มตาลง นิ้วค่อย ๆ ลูบปกสมุดบันทึก ในใจมีความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ภายหลังโจวเสวี่ยเหมยคอยจับตาดูเธออยู่ตลอด เธอถึงได้คาดเดาว่าในนิยายต้นฉบับ ฟางเสี่ยวหลานคนนี้คงไม่มีตัวตนในช่วงหลัง
เธอเป็นตัวแปร
โจวเสวี่ยเหมยสังเกตเห็นตัวแปรนี้ ถึงได้ลองหยั่งเชิงเธอที่ภัตตาคารของรัฐ วันนี้ก็ยังจับตาดูเธออีก
ฟางเสี่ยวหลานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลิกสมุดบันทึกเปิดแล้วปิด ไม่ว่าโจวเสวี่ยเหมยจะคิดอย่างไร วันนี้เธอมาทำธุระสำคัญ
เหนือเวทีมีป้ายผ้าสีแดงผืนใหญ่เขียนว่า “การประชุมแลกเปลี่ยนประสบการณ์ด้านเทคนิคการเกษตรทั่วอำเภอ”