ลานโล่งหน้าตึกแถวรวมอวี๋เฉิงหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองแถวคนด้านหลังที่เดินตามกันมาอย่างห่าง ๆ
“เดินเร็วหน่อย ยังมีอีกที่ที่ยังไม่ได้ดู”
เหล่าปัญญาชนรุ่นใหม่เดินกันมาเกือบชั่วโมงแล้ว ฝ่าเท้าเจ็บระบมไปหมด
กู้ซือฉีหมดความตื่นเต้นสดใหม่แบบตอนเพิ่งออกจากบ้านไปนานแล้ว เธอพิงแขนกู้เว่ยจวินทั้งตัว รองเท้าผ้าฝ้ายเปื้อนโคลนเปียกชุ่มเป็นชั้น ๆ จนหนักอึ้ง แทบยกเท้าไม่ขึ้น
ใบหน้าซุนอวิ๋นชุ่มไปด้วยเหงื่อ ส่วนเมิ่งหยางยังคงดูคึกคักกระปรี้กระเปร่าเหมือนเดิม เสิ่นอันเดินเงียบ ๆ อยู่ข้างเขา บางครั้งก็ยื่นมือไปจัดสายกระเป๋าที่ถูกลมหนาวพัดจนเอียง
อวี๋เฉิงหยุดอยู่กลางลานโล่ง หันกลับมายืนรอคนด้านหลังด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เมื่อกู้ซือฉีขยับมาถึงกลางแถวได้ในที่สุด เขาจึงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงยังคงฉับไวเหมือนเคย
“ดูสถานที่ครบแล้ว พรุ่งนี้เช้าหกโมงออกกำลังกายเสร็จแล้วจะแจ้งรายละเอียดการแบ่งงาน
พวกคุณที่มารุ่นนี้จะแบ่งไปอยู่สี่หมวดในทีมผลิต ส่วนจะเป็นหมวดไหนพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
ฝ่ายส่งกำลังบำรุงมีตำแหน่งเดียว ก็คือฟางเสี่ยวหลานเมื่อกี้นี้ พวกคุณมีคำถามอะไรก็ถามตอนนี้ หมดโอกาสแล้ว”
เมิ่งหยางยกมือเป็นคนแรก ยกสูงลิ่วราวกับแย่งตอบคำถามในห้องเรียน
“สหายอวี๋ ผมขอถามหน่อย ที่ฟาร์มเรามีสนามบาสไหม?”
อวี๋เฉิงเหลือบมองเขา
“มี อยู่หลังตึกแถวรวม แป้นบาสขาดไปชิ้นหนึ่ง พอเข้าฤดูใบไม้ผลิจะซ่อมให้”
“เยี่ยมไปเลย!”
เมิ่งหยางหันไปตบไหล่เสิ่นอันดังเพียะ
“อันจื่อ ได้ยินไหม? มีสนามบาสด้วย! หลังเลิกงานเราไปเล่นกันนะ!”