ฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่หน้าสำนักพิมพ์ เงยหน้ามองตึกเล็กสีเทาหลังนั้น ก่อนจะตั้งปกเสื้อบุนวมขึ้นแล้วผลักประตูเข้าไป
พี่หลี่กำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่หลังเคาน์เตอร์ พอได้ยินเสียงกระดิ่งก็ดึงสายตาขึ้นมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
“เสี่ยวฟางมาแล้ว!”
“พี่หลี่ ผู้อำนวยการเจิ้งอยู่ชั้นบนไหมคะ? ฉันเอาต้นฉบับชุดสุดท้ายมาส่งค่ะ”
“อยู่ ๆ ขึ้นไปได้เลย”
พี่หลี่โบกมือ ก่อนก้มหน้าถักต่ออีกสองเข็ม แล้วจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นเสริมว่า
“เสี่ยวฟาง ช่วงนี้ต้นฉบับที่เธอทำคุณภาพดีจริง ๆ ผู้อำนวยการเจิ้งชมตั้งหลายครั้งแน่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานยิ้มพลางกล่าวขอบคุณ แล้วขึ้นไปชั้นบน
ประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการเจิ้งแง้มอยู่ เธอยกมือเคาะเบา ๆ สองครั้ง
“เข้ามา”
ผู้อำนวยการเจิ้งกำลังนั่งตรวจต้นฉบับอยู่หลังโต๊ะทำงาน พอเห็นว่าเป็นเธอ เขาก็ถอดแว่นสายตายาวออก แล้วชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“เสี่ยวฟางมาแล้ว นั่งสิ”
ฟางเสี่ยวหลานนั่งลงบนเก้าอี้ ล้วงต้นฉบับปึกหนาออกจากกระเป๋าสะพายแล้ววางลงบนโต๊ะ
“ผู้อำนวยการเจิ้งคะ นี่คือต้นฉบับชุดสุดท้ายที่ตรวจแก้เสร็จแล้วค่ะ”
“ดี ดี”
ผู้อำนวยการเจิ้งรับไปพลิกดู สีหน้าฉายแววพึงพอใจ
“เอกสารชุดนี้เบื้องบนเร่งมาแล้วหลายครั้ง เธอทำเสร็จเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้อีก”
เขาวางต้นฉบับไว้ข้าง ๆ แต่ไม่ได้รีบร้อนจะจ่ายค่าต้นฉบับให้เธอ
เขาพิงพนักเก้าอี้ มองฟางเสี่ยวหลานด้วยแววตาอ่อนโยนและชื่นชมอย่างผู้ใหญ่ที่มองเด็กคนหนึ่ง
“เสี่ยวฟาง เธอมาพอดีเลย ฉันมีของจะให้”
ฟางเสี่ยวหลานชะงักไปเล็กน้อย
ผู้อำนวยการเจิ้งเปิดลิ้นชัก หยิบสมุดเล่มเล็กสีน้ำเงินเข้มออกมาวางบนโต๊ะ แล้วเลื่อนมาตรงหน้าเธอ
ฟางเสี่ยวหลานก้มมอง—มันคือบัตรประจำตัวพนักงาน
ปกแข็งสีน้ำเงินเข้ม ตรงกลางปั๊มตัวอักษรสีทองคำว่า “บัตรประจำตัวพนักงาน” ใต้ลงมาเป็นชื่อเต็มของสำนักพิมพ์
เธอยื่นมือไปรับสมุดเล่มนั้น ปลายนิ้วสั่นระริกเล็กน้อย
ฟางเสี่ยวหลานเปิดดู ด้านซ้ายของหน้าด้านในพิมพ์คำคมของประธานเหมาไว้หนึ่งบรรทัด
“รับใช้ประชาชน”
ด้านขวามีรูปถ่ายขนาดหนึ่งนิ้วของเธอติดอยู่—ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการเจิ้งไปถ่ายสำเนาจากบัตรนักเรียนของเธอมาตั้งแต่เมื่อไร