หลิงเยว่เดินผ่านฟางเสี่ยวหลานไป แขนเสื้อบุนวมเสียดสีกับหลังมือของเธอ
ช่างกัวกินเสร็จแล้ว พอเห็นหลิงเยว่เข้ามาก็ขยับหลบให้ทาง ก่อนถือกล้องยาสูบเดินออกไป
“ฉันไปดูรังผึ้งหน่อย”
ม่านผ้าฝ้ายร่วงลงด้านหลังเขา พาลมหนาวพัดเข้ามาวูบหนึ่งแล้วก็หายไป
ในครัวจึงเหลือเพียงสองคน
หลิงเยว่เดินไปยืนข้างเตา ยังไม่รีบตักข้าว เอาแต่ยืนหันหลังให้เธอเหมือนกำลังถ่วงเวลา ไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่
ฟางเสี่ยวหลานกำลังจะเอ่ยปากเร่ง เขาก็หันกลับมา ล้วงมือออกจากกระเป๋าแล้วแบออก
ลูกอมสองเม็ดวางอยู่กลางฝ่ามือ ห่อด้วยกระดาษแก้วที่สะท้อนแสงวูบหนึ่งท่ามกลางแสงไฟในเตา
ฟางเสี่ยวหลานชะงักไป
เธอจ้องลูกอมสองเม็ดนั้นอยู่สองวินาที เม็ดหนึ่งรสส้ม อีกเม็ดรสมินต์ กระดาษแก้วสะอาดเอี่ยม
“เอามาจากไหน?” ฟางเสี่ยวหลานถามอย่างสงสัย
“ผู้บังคับกองร้อยโจวให้มา”
หลิงเยว่วางลูกอมไว้บนเตา “ฉันไม่กินของหวาน”
ฟางเสี่ยวหลานมองลูกอมสองเม็ดแล้วแอบบ่นในใจ นี่เห็นฉันเป็นเด็กถึงได้เอาลูกอมมาปลอบหรือไง?
เธอไม่เกรงใจ ยื่นมือหยิบลูกอมรสส้มขึ้นมา พลางพูดว่า
“คราวหน้าไม่ต้องอุตส่าห์เอามาให้ฉันก็ได้”
หลิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง “...อืม”
ฟางเสี่ยวหลานถือชามเดินเข้ามา เห็นหลิงเยว่กินข้าวอย่างตั้งใจ ราวกับรีบกินให้เสร็จจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่น แต่พอกินเสร็จเขาก็ไม่ได้ลุกออกไป
ฟางเสี่ยวหลานวางชามลง “พรุ่งนี้ออกกี่โมง?”
“ตีสี่”
“ไอ้หนุ่มจ้าวไปส่งเหรอ?”
“อืม”
“ไปถึงเมืองหลวงประจำมณฑลแล้วพักที่ไหน?”
“โรงแรมรับรองโรงงานเครื่องจักรใหญ่”
ฟางเสี่ยวหลานร้องอ้อ
เธอยกชามขึ้นมากินโจ๊กอีกสองคำ ก่อนพูดว่า
“แผลของคุณ พอไปถึงเมืองหลวงประจำมณฑลแล้วอย่าลืมเปลี่ยนยา”
“อืม”
“อย่าฝืน ถ้าแผลมีเลือดซึมก็ไปสถานีอนามัยให้เขาดู”
“อืม”
ฟางเสี่ยวหลานเหลือบมองเขา
“คุณพูดเป็นแค่อืมอย่างเดียวหรือไง?”
หลิงเยว่ขยับปาก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันสองครั้ง
“...รู้แล้ว”
ฟางเสี่ยวหลานกลอกตาในใจ
เธอลุกขึ้นเก็บชาม หลิงเยว่ก็ลุกตามแล้วพูดว่า
“ฉันล้างเอง!”
ฟางเสี่ยวหลานก้มมองมือที่ข้อนิ้วเด่นชัดคู่นั้น ก่อนเงยหน้ามองเขา แล้วส่งชามให้
หลิงเยว่ยืนล้างจานข้างเตา เสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ