สามคำนี้ผุดวาบขึ้นมาในหัวฟางเสี่ยวหลาน ราวกับสายฟ้าฟาด—วิชาปลอมโฉม
เจียงเหยี่ยนตัวจริงอยู่ที่ไหน?
หรือว่าตั้งแต่แรกก็ไม่มีเจียงเหยี่ยนตัวจริงถูกส่งมายังหน่วยผลิตที่ 9 กันแน่?
พอคิดถึงตรงนี้ หนังศีรษะของฟางเสี่ยวหลานก็ชาวาบ
“กุญแจอะไร?” เสียงของฟางเสี่ยวหลานสั่นเล็กน้อย
กุญแจอยู่ในมิติส่วนตัว ไม่มีใครในโลกนี้หาเจอ แต่คนคนนี้ต้องการกุญแจไปทำไม?
กุญแจคลังสินค้าดอกเดียว ถึงกับต้องใช้วิชาปลอมโฉมเลยหรือ?
ถ้าอยากเปิดประตูคลังสินค้า เธอเองก็เปิดได้โดยไม่ต้องใช้กุญแจ—เว้นแต่ว่ากุญแจในมือเธอดอกนี้จะสำคัญในตัวมันเอง
“น้องสาว อย่ามาทำไขสือ”
เจียงเหยี่ยนตัวปลอมก้าวเข้ามาอีกก้าว ดวงตาคู่นั้นวาวเย็นอยู่ในตรอกมืดสลัว แม้เสียงจะยังเป็นเสียงผู้หญิง แต่ทุกคำกลับบาดลงบนประสาทของฟางเสี่ยวหลานราวกับคมมีด
“พวงกุญแจที่เธอห้อยติดตัวทุกวัน เอาออกมา แล้วพวกเราจะไม่ทำอะไรเธอ”
ฟางเสี่ยวหลานถอยหลังอีกก้าว มือกำก้อนหินแน่นจนแทบจมเข้าไปในฝ่ามือ ทว่าสีหน้ากลับทำเป็นงุนงง
“คะ...คุณเป็นใครกันแน่?”
“อย่าเปลี่ยนเรื่อง”
ใบหน้าของเจียงเหยี่ยนตัวปลอมเย็นชาลง “กุญแจ เอาออกมา”
“กุญแจคลังสินค้าเป็นของส่วนรวม คุณจะเอาไปทำอะไร?”
“เอาออกมา!” เสียงตวาดดังลั่น
เจียงเหยี่ยนตัวปลอมพุ่งเข้ามาในพริบตา มือมีของสีดำสนิทเพิ่มขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่หน้าผากของฟางเสี่ยวหลานโดยตรง
ฟางเสี่ยวหลานตัวแข็งทื่อ
ปืน
ปืนจริง
ฟางเสี่ยวหลานรู้สึกเลือดในกายแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง
ก่อนทะลุมิติมา เธอก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ใช้ชีวิตอยู่ในยุคสงบสุข เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน?
ถึงในมิติส่วนตัวจะเตรียมหินก้อนใหญ่ไว้มากมายสำหรับใช้ทุบคน แต่หินจะหยุดกระสุนได้หรือไง?
ไม่ได้
ภาพต่าง ๆ ผุดผ่านหัวฟางเสี่ยวหลานราวกับหนังฉายย้อนกลับ—เนื้อแกะเสียบไม้จากร้านปิ้งย่างเจ๊อ้วน นิยายยุคสมัยเล่มนั้นที่เธอยังอ่านไม่จบ