ไก่ขันรอบที่สอง ฟ้าตรงขอบฟ้าเพิ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาอมฟ้า ลานกว้างก็มีผู้คนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว
ตอนฟางเสี่ยวหลานผลักประตูออกมา พี่สวีกำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตู จัดเสบียงแห้งใส่ตะกร้า พลางพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองว่า
“เร็วเข้า ไปสายเดี๋ยวไม่มีที่ยืนกันพอดี”
ฟางเสี่ยวหลานคล้องหน้ากากไว้ที่คอ แล้วรีบก้าวไปยังลานกว้าง
รถแทรกเตอร์ยังไม่มา แต่ตรงจุดจอดกระบะท้ายมีคนยืนล้อมอยู่ยี่สิบกว่าคนแล้ว
คนแรกที่เธอเห็นคือกู้ซือฉี
เธอยืนอยู่ริมฝูงชน ผมเปียสั้นสองข้างยาวแค่ประบ่าถักเรียบร้อย ปลายเปียผูกด้วยด้ายแดง กำลังเขย่งปลายเท้ามองไปทางตึกแถว
พอเห็นฟางเสี่ยวหลานเดินมา ดวงตาก็เป็นประกาย เธอยกมือโบกแรง ๆ
“ฟางเสี่ยวหลาน! ทางนี้ ๆ!”
กู้เว่ยจวินยืนอยู่ข้างน้องสาว เขาเอียงหน้ามาทางฟางเสี่ยวหลานเล็กน้อย แล้วพยักหน้าให้ ถือเป็นการทักทาย
“พวกคุณก็ไปด้วยเหรอ?” ฟางเสี่ยวหลานเดินเข้าไปหา
“ไป ๆ ๆ!”
กู้ซือฉีรีบตอบก่อน ใบหน้าตื่นเต้นราวกับนกกระจอกตัวน้อย
“พี่ชายบอกว่าวันนี้สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายเปิดด้วย ซื้อกระดาษเขียนจดหมายกับแสตมป์ได้! ฉันมาอยู่ตั้งนานแล้วยังไม่เคยออกจากหน่วยผลิตเลย อึดอัดจะแย่แล้ว—พี่ อย่าดึงแขนเสื้อฉันสิ ฉันพูดเพิ่มอีกหน่อยแล้วเป็นอะไรไป!”
กู้เว่ยจวินชักมือกลับ น้ำเสียงสงบนิ่ง
“พี่บอกให้พูดน้อยลง ไม่ได้ห้ามพูดสักหน่อย”
เขาหันไปทางฟางเสี่ยวหลานแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “คุณฟางก็จะไปอำเภอเหมือนกันหรือ?”
“อืม ไปเดินดูหน่อย” ฟางเสี่ยวหลานตอบ
กู้ซือฉีขยับเข้ามาคว้าแขนเสื้อฟางเสี่ยวหลาน ลดเสียงลงแต่ก็ยังปิดความตื่นเต้นไว้ไม่มิด
“ฟางเสี่ยวหลาน ได้ยินว่าในอำเภอมีสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย มีที่ทำการไปรษณีย์ด้วย แล้วก็—นี่ เธอรู้ไหมว่าอำเภอหน้าตาเป็นยังไง? ฉันไม่เคยไปเลย ใหญ่กว่าฟาร์มสาขาของเราหรือเปล่า?”
“ซือฉี”
กู้เว่ยจวินดึงเธอกลับไปเล็กน้อย “ให้คนอื่นยืนให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยพูดสิ”
ฟางเสี่ยวหลานมองสองพี่น้องคู่นี้ มุมปากยกขึ้นนิด ๆ
กู้เว่ยจวินเป็นคนมีระเบียบมาก วางตัวเรียบร้อยกับทุกคน แต่กลับมีน้องสาวที่ห้ามไม่ค่อยอยู่
ไม่ไกลนัก เมิ่งหยาง เสิ่นอัน และเฉินชวนยืนห่อไหล่รับลมยามเช้า