ภายในห้องทำงานของซ่งซิวอู่คลุ้งไปด้วยกลิ่นชาจีนเข้มข้นปนกลิ่นใบยาสูบ
มู่เหยียนชวนยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้เอล์ม สายตาจับจ้องแผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะ
แนวชายแดนถูกขีดด้วยปากกาสีแดงเส้นหนา ลัดเลาะไปตามสันเขาแล้วหักเลี้ยวสองครั้ง ก่อนจะมีคนใช้ดินสอวงกลมไว้ ณ จุดที่อยู่ห่างจากฟาร์มซิงไหลหูไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 40 กิโลเมตร
ข้างวงกลมมีข้อความตัวเล็กเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า
"วันที่ 19 เดือนก่อน หน่วยลาดตระเวนพบร่องรอยการลักลอบข้ามแดนที่นี่"
ซ่งซิวอู่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดินสอในมือหมุนวนระหว่างนิ้วสองรอบ ก่อนจะวางลงตรงขอบแผนที่ดังเพี๊ยะ
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เหล็กของเก้าอี้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
"วันที่ 19 เดือนก่อน หน่วยลาดตระเวนชายแดนพบรอยเท้าสามกลุ่มในป่าแถบเขาไฉ่ซาน
กลุ่มหนึ่งมุ่งลงใต้ อีกสองกลุ่มมุ่งขึ้นเหนือ กลุ่มที่มุ่งลงใต้เดินไปได้ครึ่งทาง รอยเท้าก็หายไป"
มู่เหยียนชวนขมวดคิ้วแน่นขึ้น "หายไปเหรอ?"
"หายไปแล้ว"
ซ่งซิวอู่ยกมือขึ้น ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้กะระยะไม่ถึงสองนิ้ว
"ตรงนี้ รอยเท้าเดินไปถึงเนินกรวดแล้วก็ขาดหายไปเฉย ๆ
ละแวกนั้นไม่มีรอยล้อรถ ไม่มีรอยเกือกม้า ไม่มีกิ่งไม้หัก คนเหมือนหายวับไปจากอากาศ"
สายตาของมู่เหยียนชวนหยุดอยู่ตรงวงกลมบนแผนที่ครู่หนึ่ง
"จากเขาไฉ่ซานลงใต้ไปไม่ถึง 40 ลี้ก็ถึงฟาร์มซิงไหลหูแล้ว ถ้าเดินเท้าก็ใช้เวลาแค่ครึ่งวันกว่า ๆ"
ซ่งซิวอู่ไม่ได้พูดอะไร
เขาวางดินสอกลับลงบนโต๊ะ ใช้นิ้วสองนิ้วค้ำโต๊ะ เงียบไปหลายวินาที
นิ้วของเขาเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัวสองครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยผ่อนคลายเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาอันหนักอึ้ง
"เรื่องที่เขาไฉ่ซานเกิดขึ้นวันที่ 19"
เสียงของซ่งซิวอู่ลดต่ำลงกะทันหัน ราวกับแผ่นเหล็กขูดผ่านหินหยาบ
"แต่รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่ชายแดนเมื่อวันที่ 27 เดือนก่อน?"
แผ่นหลังของมู่เหยียนชวนเกร็งขึ้นเล็กน้อยชั่วขณะ
แน่นอนว่าเขารู้
เรื่องวันที่ 27 แพร่ไปทั่วทั้งกองทหารแล้ว เพียงแต่ไม่มีใครหยิบยกขึ้นมาพูดอย่างเปิดเผย
"เช้ามืดวันที่ 27 ป้อมยามชายแดนเชิงเขาไฉ่ซานถูกลอบโจมตี"