ตอนพ่อฟางกับแม่ฟางกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ฟางเสี่ยวหลานกำลังตักข้าวอยู่ข้างเตา
พอได้ยินเสียงประตูรั้ว เธอก็รู้ว่าพ่อฟางกับแม่ฟางกลับมาแล้ว สีหน้าของทั้งคู่ดูไม่ค่อยดีนัก
สายตาของฟางเสี่ยวหลานหยุดอยู่บนตัวทั้งสองครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมา
“แม่? กลับมาแล้วเหรอคะ?” เสียงของฟางเสี่ยวชิงแฝงแววหยั่งเชิง
“อืม”
แม่ฟางรับคำเสียงอู้อี้
เธอถอดเสื้อคลุมพาดไว้บนพนักเก้าอี้ แล้วนั่งลง ยกแก้วน้ำขึ้นจิบหนึ่งคำ
ตอนวางแก้วกลับลงบนโต๊ะ เธอออกแรงมากเกินไปอย่างเห็นได้ชัด เสียงดังตุบ น้ำกระฉอกออกมาสองสามหยด ซึมเปียกอยู่บนหน้าโต๊ะ
ฟางเสี่ยวชิงหดคอ
เธอหันไปส่งสายตาให้ฟางเสี่ยวหลาน ความหมายคือ วันนี้แม่เป็นอะไรไป?
ฟางเสี่ยวหลานส่ายหน้าเบา ๆ
เธอเองก็ไม่รู้ แต่ไม่ได้ถาม
ฟางเสี่ยวหลานยกกับข้าวทั้งหมดมาวางบนโต๊ะ แล้วนั่งประจำที่
เธอก้มหน้าคีบข้าวเข้าปากหนึ่งคำ เคี้ยวช้า ๆ แต่หูกลับตั้งใจฟัง
ไม่ชอบมาพากลเลย ฟางเสี่ยวหลานคิด
เธอสังเกตพ่อฟางมานานแล้ว เขาไม่เคยเริ่มกินข้าวโดยไม่ขยับตะเกียบเลยสักครั้ง
ส่วนแม่ฟางยิ่งเป็นคนเก็บเรื่องในใจไม่อยู่ ดีใจก็พูดไม่หยุด ไม่พอใจก็บ่นว่าไม่เคยเงียบเหมือนวันนี้ที่ไม่พูดสักคำ เอาแต่เขี่ยข้าวในชามอยู่นาน แต่ไม่ตักเข้าปากแม้แต่เม็ดเดียว
ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่
แต่ฟางเสี่ยวหลานก็ไม่ได้ถาม
ฟางเสี่ยวชิงอดใจไม่ไหว
สุดท้ายก็ถามออกมา “แม่ วันนี้เป็นอะไรกันเหรอ? ที่โรงงานเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?”