ฟางเสี่ยวหลานมีความสุขมาก
หลิงเยว่ยืนห่างจากเธอไปครึ่งก้าว สายตาสงบนิ่งกวาดมองไปตามถนน ราวกับกำลังตรวจดูว่ารอบข้างปลอดภัยหรือไม่
“ไปสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายไหม?” หลิงเยว่หันมาถามเธอ
ฟางเสี่ยวหลานกำลังจะพยักหน้า พลันนึกถึงเรื่องตลาดมืดขึ้นมา
ปีนี้สถานการณ์ชายแดนตึงเครียด มีการตรวจตราอย่างเข้มงวด ช่วงสองปีก่อนเธอสืบจนรู้ที่ตั้งของตลาดมืดแล้วแอบไปหลายครั้ง วันนี้ไม่ไปก็ไม่เป็นไร ของสำคัญที่สุดเธอได้มาอยู่ในมือแล้ว
อีกอย่าง วันนี้เดินอยู่กับหลิงเยว่ จะไปตลาดมืดอีกก็คงไม่เหมาะ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ในมิติส่วนตัวมีพื้นที่ขนาดเท่าห้องหนึ่งห้องซึ่งเธอกักตุนของกินของใช้ไว้เกือบครึ่งหนึ่ง ต่อให้เป็นปีที่ข้าวของขาดแคลน เธอก็ไม่เดือดร้อน
“อืม ไปดูที่สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายกัน”
ฟางเสี่ยวหลานหันกลับไปมองหลิงเยว่ที่อยู่ด้านหลัง “หัวหน้าหลิง เราถามพวกเขาด้วยไหมว่าอยากไปหรือเปล่า”
หลิงเยว่ไม่ตอบ เพียงก้าวตามเธอไป
ทั้งสองเดินมาถึงบริเวณใกล้สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย ก็พบกู้ซือฉี เมิ่งหยาง และคนอื่น ๆ เดินออกมาจากข้างในพอดี ใบหน้าทุกคนเจือแววเสียดาย
“ฟางเสี่ยวหลาน! หัวหน้าหลิง!”
กู้ซือฉีเห็นพวกเขาเป็นคนแรก เธอทำหน้าเศร้าพลางชูถุงผ้าเปล่าในมือขึ้น
“เมื่อกี้สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายเพิ่งได้ครีมหิมะยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ล็อตใหม่มา มีแค่ห้ากระปุกเอง! พอฉันวิ่งไปถึงก็ไม่เหลือแม้แต่เงาแล้ว!”
เมิ่งหยางเกาหัวถอนหายใจ “นั่นสิ ตอนนี้ขาดแคลนไปหมด ของที่พอจะดีหน่อย แค่พริบตาเดียวก็หมดแล้ว”
ฟางเสี่ยวหลานไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไรนัก
สองปีมานี้เธออาศัยข้ออ้างว่าเข้าป่าไปเก็บสมุนไพรและช่วยช่างกัวทำธุระ แอบไปตลาดมืดอยู่บ่อย ๆ
ของที่กักตุนไว้ในมิติส่วนตัวมีมากพอให้เธอรับมือได้อีกนาน
ซื้อของจากสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายไม่ได้ สำหรับเธอแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย