ประตูรั้วถูกผลักเปิดดังโครม
ฟางเว่ยจวินเข้ามาก่อน สะพายกระเป๋าผ้าไว้บนไหล่ ผมถูกลมเหนือพัดจนยุ่งเหยิงราวกับรังนก พอเข้าประตูก็ส่งเสียงโวยวาย
“แม่ ข้าวเสร็จหรือยัง? หิวจะตายอยู่แล้ว!”
“เกิดมาเป็นผีหิวโซหรือไง?”
แม่ฟางเงยหน้าขึ้นจากเตา “ไปล้างมือ รอพ่อกลับมาก่อนแล้วค่อยกินข้าว”
ฟางเว่ยจวินเดินไปชะโงกดูในหม้อข้างเตา “คืนนี้กินอะไร?”
“โจ๊กแป้งข้าวโพด มันเทศนึ่ง แล้วก็ผักดอง”
สีหน้าฟางเว่ยจวินพลันห่อเหี่ยว เขาพึมพำว่า “อีกแล้วเหรอ” พอแม่ฟางถลึงตาใส่ก็ไม่กล้าพูดต่อ หันหลังเดินเข้าไปในห้องโถง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ฟางเจี้ยนกั๋วก็ผลักประตูเข้ามา
ฟางเสี่ยวหลานกำลังจัดชามกับตะเกียบบนโต๊ะ เธอเงยหน้ามองแวบหนึ่ง ก็เห็นว่าพ่อฟางสีหน้าไม่ค่อยดี คิ้วขมวดเข้าหากัน มุมปากตก เขาวางปิ่นโตลงบนเตาแล้วพูดเสียงอู้อี้
“กินข้าวเถอะ”
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะกินข้าว
ตั้งแต่ฟางเสี่ยวชิงนั่งลง เธอก็อยู่นิ่งไม่เป็นสุข
เธอถือชามไว้ ดวงตากลอกไปมา เดี๋ยวมองฟางเสี่ยวหลาน เดี๋ยวมองพ่อฟาง ขยับริมฝีปากอยู่หลายครั้ง ราวกับกำลังกลั้นทีเด็ดบางอย่างไว้
ในที่สุด เธอก็วางชามลงบนโต๊ะ “พ่อ หนูมีเรื่องจะบอก”
พ่อฟางไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เรื่องอะไร?”
“วันนี้ฟางเสี่ยวหลานถูกครูจางเรียกชื่อที่โรงเรียนค่ะ...”
ฟางเสี่ยวชิงจงใจหยุดชะงัก มองฟางเสี่ยวหลานพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเรื่องที่ฟางเสี่ยวหลานถูกคนรายงานขึ้นมาพูดอีกครั้ง
“มีคนรายงานว่าเธอมีพฤติกรรมน่าสงสัย เลิกเรียนแล้วไม่กลับบ้าน ชอบไปที่เปลี่ยว ๆ ครูจางพูดต่อหน้าทั้งห้องเลยนะคะ แถมยังสืบอยู่ตั้งหลายวัน!”
ตะเกียบในมือพ่อฟางชะงัก
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาเลื่อนจากใบหน้าฟางเสี่ยวชิงไปหยุดที่ฟางเสี่ยวหลาน
“รายงาน?”
เสียงพ่อฟางหนักอึ้ง “รายงานเรื่องอะไร?”
ฟางเสี่ยวชิงได้ที เธอเลื่อนชามไปด้านข้างแล้วเติมแต่งเรื่องราวในห้องเรียนเสียจนเกินจริง เล่าว่าหลินหงเหมยสะกดรอยตามอย่างไร ครูจางสืบสวนอย่างไร แล้วประกาศผลการตรวจสอบต่อหน้าทั้งห้องอย่างไร
ท้ายที่สุด น้ำเสียงของเธอก็เจือความสะใจ