ประโยคนั้นของซุนอวิ๋นเพิ่งหลุดจากปาก ฟางเสี่ยวหลานก็คว้าแขนเธอแล้วลากเข้าไปในบ้านทันที
“อย่าพูดมั่ว”
ฟางเสี่ยวหลานกดเสียงต่ำมาก พลางกวาดตามองออกไปนอกประตู พี่สวียังอยู่ตรงทางเข้ากำลังเรียงฟืน ส่วนป้าสองสามคนเดินไปไกลแล้ว แปลงผักฝั่งนั้นว่างเปล่า
เธอปิดประตู หันกลับมามองซุนอวิ๋น สีหน้าจริงจังหาได้ยากนัก
“เธอได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน ใครเป็นคนพูด?”
ซุนอวิ๋นสะดุ้งกับท่าทีของเธอ อ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว
“แถวสนามกีฬาลือกันไปทั่ว... บอกว่าผู้บังคับกองร้อยโจวพาคนขึ้นเขาเพราะได้รับข่าวว่ามีอะไรอยู่ในป่า—”
“ไม่ว่าใครเป็นคนพูด ตั้งแต่นี้ไปห้ามพูดเรื่องนี้อีก”
ฟางเสี่ยวหลานขัดขึ้น น้ำเสียงเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
“ผู้บังคับกองร้อยโจวเพิ่งขึ้นไป ยังไม่รู้สถานการณ์ชัดเจน ถ้าเธอเอาไปพูดต่อแล้วเรื่องไปถึงหูเจ้าหน้าที่พั่ง คนแรกที่เขาเรียกไปคุยก็คือเธอ”
สีหน้าซุนอวิ๋นเปลี่ยนไปเล็กน้อย
การถูกเจ้าหน้าที่พั่งเรียกไปคุยเป็นหนึ่งในเรื่องที่น่ากลัวที่สุดของหน่วยผลิต
เธอรีบยกมือปิดปาก แล้วพยักหน้าหงึก ๆ
เห็นเธอกลืนคำพูดกลับลงไปแล้ว ฟางเสี่ยวหลานจึงปล่อยมือ น้ำเสียงอ่อนลง
“อีกอย่าง ต่อให้เป็นเรื่องจริง หน่วยลาดตระเวนป่าอยู่บนนั้น ผู้บังคับกองร้อยโจวก็ขึ้นไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องกังวล”
“ก็จริง”
ซุนอวิ๋นตบอกเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว ความตึงเครียดค่อย ๆ คลายลง
เธอยกแก้วเคลือบขึ้นดื่มน้ำร้อนอีกสองอึก ก่อนจะวางลงกะทันหัน ประนมมือไว้ตรงหน้าอก ทำท่าราวกับกำลังไหว้พระ
“เสี่ยวหลาน เกือบลืมไปเลยว่าฉันมาหาเธอเพราะมีเรื่องอีกอย่าง”
ฟางเสี่ยวหลานเห็นสีหน้าเธอก็รู้ว่ามีเรื่องจะพูด จึงพิงขอบโต๊ะ กอดอกไว้
“ว่ามาสิ”
ซุนอวิ๋นหัวเราะแหะ ๆ แล้วขยับเข้ามาครึ่งก้าว
“ฉันกับเฉินชวน เมิ่งหยาง แล้วก็เสิ่นอัน หาบ้านครอบครัวคนงานที่ทำกับข้าวอร่อยหน่อยมากินด้วยกัน
เธอก็รู้ ซุปผักกาดขาวของโรงอาหารใสจนส่องเห็นหน้าตัวเองได้ ส่วนหมั่นโถวบางทีก็แข็งโป๊ก...”
“กินข้าวร่วมบ้านเหรอ?” ฟางเสี่ยวหลานถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว แค่อยากฟังเธอพูดต่อ
“ก็... พวกเราเอาคูปองธัญพืชไปให้ แล้วเจ้าของบ้านก็ทำกับข้าวให้