โจวเสวี่ยเหมยนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กในห้องสอบสวน กุญแจมือเสียดสีกับข้อมือจนเป็นรอยแดงรอบกระดูก
เธอนั่งอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว
หลายวันมานี้เธอพูดเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา—ฟางเสี่ยวหลานมีพิรุธ ฟางเสี่ยวหลานกลับมาจากอนาคตเหมือนเธอ และฟางเสี่ยวหลานรู้ว่าชาติก่อนเธอตายอย่างไร
สมุดบันทึกของแผนกรักษาความปลอดภัยจดไปแล้วกว่าสิบหน้า แต่ไม่มีใครเชื่อเธอ
ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองเอกบอกว่าเธอมี “ความผิดปกติทางจิตจากความเครียด” ส่วนข้อสรุปของผู้บังคับหมวดเสิ่นคือ “ไม่มีหลักฐานสนับสนุน”
คำพูดของเธอถูกจัดเป็นคำเพ้อเจ้อ ข้อกล่าวหาของเธอถูกเก็บเข้าแฟ้มในฐานะความหลงผิด
แต่เธอรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง
เธอกำเชือกแดงที่ขาดตรงคอเสื้อแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในปลายนิ้ว เลือดซึมออกมาแล้วจับตัวเป็นหยด
ประตูเปิดออก
มีคนเดินเข้ามา รองเท้าทหารย่ำลงบนพื้นซีเมนต์ ฝีเท้าไม่หนักแต่มั่นคง
โจวเสวี่ยเหมยเงยหน้าขึ้น พอเห็นคนที่เข้ามา รูม่านตาก็หดวูบ
มู่เหยียนชวน
วันนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมทหาร สวมเพียงเสื้อบุนวมคอปกสีเทาเข้ม ติดกระดุมจนถึงคอ หมวกกดต่ำจนปีกบังใบหน้า
เขายืนอยู่ข้างประตู ไม่เดินไปหลังโต๊ะและไม่ได้นั่งลง
“ผู้บังคับการมู่” เสียงของโจวเสวี่ยเหมยแหบพร่าราวขี้เลื่อย
มู่เหยียนชวนมองเธอ เงียบไปหลายวินาทีก่อนเอ่ยว่า “ผู้บังคับหมวดเสิ่นบอกว่าคุณอยากพบผม”
“ใช่”
โจวเสวี่ยเหมยดิ้นตัวไปข้างหน้า กุญแจมือกระแทกที่วางแขนเก้าอี้ดังเคร้ง “มู่เหยียนชวน ฉันจะบอกคุณว่า—”
“โจวเสวี่ยเหมย”
มู่เหยียนชวนขัดจังหวะ น้ำเสียงไม่ได้หนักหน่วง แต่ทำให้คำพูดที่เหลือของเธอชะงักลง
“ผมอ่านบันทึกคำพูดที่คุณบอกผู้บังคับหมวดเสิ่นครั้งก่อนแล้ว”
ริมฝีปากของโจวเสวี่ยเหมยสั่นเล็กน้อย “คุณอ่านแล้ว…งั้นเชื่อหรือเปล่า”
มู่เหยียนชวนไม่ตอบ
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แสงจากหลอดไฟบนเพดานห้องสอบสวนส่องใบหน้าเขาเพียงซีกหนึ่ง อีกซีกจมอยู่ในเงามืด
โจวเสวี่ยเหมยมองเขาอยู่หลายวินาที จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง
รอยยิ้มนั้นไร้ไออุ่น มีเพียงความเด็ดเดี่ยวแบบคนที่ยอมทุ่มหมดหน้าตัก
“หัวหน้าฟาร์มมู่”