แบบนี้การทำให้เธอพอใจ ก็กลายเป็นเครื่องแสดงความภักดีไปแล้วหรือไง?
หลี่จิ้งเหม่ยยังเป็นแค่สาวน้อยวัย 20 ปี ประสบการณ์ชีวิตยังน้อย ทั้งยังไม่เคยข้องเกี่ยวกับอำนาจอย่างจริงจัง จึงไม่มีทางเข้าใจความหมายลึกซึ้งที่ถานเหยี่ยนโจวต้องการสื่อ
เธอฟังแล้วงง ๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
“แน่นอน คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ก็ปล่อยให้ลอยนวลไม่ได้เหมือนกัน”
ถานเหยี่ยนโจวป้อนขนมให้เธอ พลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เธอจะว่าอะไรไหม ถ้าฉันจัดการกับเพื่อนชายคนสนิทของเธอ?”
เขาถือช้อนเล็กไว้ในมือ รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา แววตาลึกล้ำจับจ้องภรรยาไม่วางตา ท่าทีดูสบาย ๆ สุขุมและหนักแน่น
หลี่จิ้งเหม่ยเพิ่งงับขนมบนช้อนเข้าปาก พอได้ยินคำถามก็พูดไม่ได้ จึงรีบพยักหน้ารัว ๆ: ไม่เห็นด้วย!
รอยยิ้มของถานเหยี่ยนโจวเจื่อนลงเล็กน้อย เขาใช้ช้อนเล็กแตะริมฝีปากเธอเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ตัดใจไม่ได้เหรอ?”
เธอรู้สึกคลื่นไส้ เป็นความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาหลังจากตั้งตัวไม่ทัน
หลี่จิ้งเหม่ยคายช้อนออกมา พลางนวดแก้มแล้วอธิบายว่า
“พี่เจียอวี้ดีกับฉันมาก แค่หมกมุ่นกับเรื่องความรักเกินไปหน่อย คุณถาน อย่าทำร้ายเขาเลยนะ ถ้าเป็นไปได้ ช่วยให้คนไปเกลี้ยกล่อมให้เขายอมแพ้ได้ไหม?”
ถานเหยี่ยนโจวใจกว้างมาก เขายิ้มบาง ๆ “ได้ ตามที่เธอต้องการเลย”
เขายกมือขึ้นลูบริมฝีปากภรรยา แล้วถามอย่างอ่อนโยนว่า “เจ็บไหม?”