ยามดึก แสงจันทร์กระจ่างสาดประกายเจิดจ้า
โคมไฟดวงเล็กข้างหัวเตียงเปิดอยู่ แสงสลัวรางอาบไล้ร่างของหลี่จิ้งเหม่ย
เงาของชายหนุ่มปกคลุมเธอไว้ ขนตาสั่นระริกไม่หยุด เธอเอ่ยเสียงเบาแผ่วว่า
“คุณปล่อยฉันได้ไหม...”
หลี่จิ้งเหม่ยดิ้นขยับ แต่ปลายนิ้วที่กดอยู่ใต้คางกลับจับแน่นไม่ยอมปล่อย
-
วันรุ่งขึ้นยังมีคลาสเรียนภาษาอังกฤษ หลี่จิ้งเหม่ยตื่นแต่เช้าไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว
เธอนึกถึงคำพูดของคุณถานตอนเก็บกวาดเมื่อคืน
“ภรรยาของผมสวยจริง ๆ เหมาะที่สุดกับ... ใช่ไหม?”
หัวใจเธอเต้นรัว ความรู้สึกแบบนั้นไม่ได้ชวนให้รังเกียจ ตรงกันข้าม เธอยังรู้สึกว่ามันช่าง...
ตอนนั้นหลี่จิ้งเหม่ยราวกับถูกสะกดจิต ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เอาแต่หลงใหลช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขา มองเขาอย่างเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะเอ่ยอย่างว่าง่ายว่า
“ฉันชอบเวลาที่คุณทำแบบนี้กับฉัน...”
ท้ายที่สุดหลี่จิ้งเหม่ยก็สวมชุดลำลองสำหรับหน้าร้อน มัดผมหางม้าสูงแล้วลงไปข้างล่าง หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็พาเสี่ยวตงกับถิงเย่ไปยังสถาบันสอนภาษาต่างประเทศ
ก่อนหน้านี้เธอลาหยุดไปช่วงหนึ่ง วันแรกที่กลับมา ครูชาวต่างชาติก็ทดสอบความรู้เธอคร่าว ๆ พอเห็นผลแล้วก็เลิกคิ้ว ยิ้มชมเป็นภาษาอังกฤษว่า
“ลิโอรา ระดับภาษาของคุณพัฒนาขึ้นจากครั้งก่อนนะ”
“ขอบคุณค่ะ” หลี่จิ้งเหม่ยยิ้มตอบ
ช่วงวันหยุดเธอยังคงเรียนวันละ 2 ชั่วโมงเหมือนเดิม แถมยังได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ใช้ภาษาต่างประเทศด้วย จึงไม่มีทางถดถอยแน่นอน