หยางซ่งอี๋แทบถูกถานเหยี่ยนโจวทำให้โมโหตาย ไม่อาจรักษาความสง่างามและวางตัวดีไว้ได้อีกต่อไป
“ถานเหยี่ยนโจว!”
เธอไม่คิดเลยว่าผู้กุมอำนาจคนใหม่แห่งตระกูลถาน ผู้ขึ้นมานั่งตำแหน่งนี้ได้ด้วยวิธีเด็ดขาดไร้ปรานี กลับกลายเป็นคนหัวอ่อนเพราะความรัก!
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” ตอนนั้นเอง เย่เหลียงเหวินผลักประตูเปิดเบา ๆ เดินยิ้มกริ่มเข้ามา
พอเห็นบรรยากาศตึงเครียด เขาก็เลิกคิ้ว “ฉันมาผิดจังหวะหรือเปล่า?”
หยางซ่งอี๋จ้องเขาอย่างเย็นชา
ถานเหยี่ยนโจวเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ใจลอยกลับไปหาภรรยาที่คฤหาสน์ม่านไห่ซีฝู่แล้ว เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า “ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน”
“เดี๋ยวก่อนสิ ถานเหยี่ยนโจว นายอยู่เป็นเพื่อนแฟนเด็กของนายอีกสักหน่อยจะตายหรือไง?” หางตาของเย่เหลียงเหวินเหลือบมองหยางซ่งอี๋แวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
“ไปแล้ว”
ถานเหยี่ยนโจวเดินออกจากระเบียง
ทันใดนั้น ที่นี่ก็เหลือเพียงเย่เหลียงเหวินกับหยางซ่งอี๋
“เอ่อ...” เขาทำตัวน่าหมั่นไส้ เดินเข้าไปใกล้หญิงสาว “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ตอนนี้หยางซ่งอี๋อารมณ์ไม่ดีเอามาก ๆ เธอตบหน้าเขาเต็มแรงด้วยความโมโห “ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”
“เพียะ!”
เสียงตบดังชัดพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ลอยผ่าน
เย่เหลียงเหวินกุมแก้ม ยิ้มระรื่นมองส่งหยางซ่งอี๋เดินห่างออกไป ไม่นานเกาอวิ๋นฮุยก็แอบย่องมาที่ระเบียง ใช้ข้อศอกพิงด้านหลัง ทิ้งตัวพิงอย่างเกียจคร้านแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า
“โธ่ ยังจำที่พวกเราสามคนเคยสัญญากันได้ไหม ใครมีแฟนก่อน คนนั้นเป็นหมา”
“แล้วดูตอนนี้สิ มีแค่ฉันคนเดียวที่อยากเป็นคน นายกับถานเหยี่ยนโจวเป็นหมากันสุด ๆ”
เย่เหลียงเหวินหัวเราะเยาะ “ไปให้พ้น! ฉันก็เป็นแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนแหละ”