หลี่จิ้งเหม่ยยืนหันหลังให้ถังซืออวี่ แต่สัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาอย่างชัดเจน
เธอเคยได้รับสายตาแบบนี้จากซืออวี่มาก่อน
อย่างตอนที่เธอสอบได้คะแนนดี ถังเจียอวี้ดีกับเธอ หรือเวลาพวกเธออาบน้ำด้วยกัน ซืออวี่มักจะจ้องเธอพลางยิ้มแล้วพูดว่า “หลี่เนี่ยนตี้ หุ่นเธอดีจัง”
แต่ซืออวี่ไม่ได้มีเจตนาร้าย
หลี่จิ้งเหม่ยกับเธอเป็นเพื่อนสนิทกันที่สุด
เธอเรียนต่อมหาวิทยาลัยไม่ได้ ทุกครั้งที่ซืออวี่ปิดเทอมก็จะกลับบ้านเกิดมาอยู่เป็นเพื่อน แถมยังหอบของกินขึ้นชื่อจากเมืองหลวงมาฝากด้วย ไม่ว่าจะเป็นงาดำบดสำหรับทาขนมปัง ผักดอง ชีสรสกลิ่นมะลิที่มีโยเกิร์ตรองอยู่ข้างใต้ เนื้อเนียนนุ่มละมุนลิ้น รวมถึงขนมโรลถั่วแดงเป้ยเล่อกับขนมลิ้นวัวอีกหลายอย่าง
ซืออวี่ยังชอบเล่าเรื่องความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงให้เธอฟัง ฟังบ่อยเข้า เธอก็อดอิจฉาไม่ได้ และอยากไปเที่ยวเมืองหลวงสักครั้ง
พนักงานถามว่า “คุณหลี่ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
หลี่จิ้งเหม่ยตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับและไม่กล้าพูด เธอไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทอย่างไร จึงทำได้แค่หลบเลี่ยง
ถังซืออวี่หยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหรี่ตาแล้วไล่สำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่ขาของหลี่จิ้งเหม่ย
เธอคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้หุ่นดีจริง ๆ โครงร่างเล็ก สัดส่วนเพอร์เฟกต์ เอวก็เล็ก แถมขายังขาวเรียวยาว ต้นขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมามีเนื้อมีหนังอย่างพอดี ไม่แพ้หลี่เนี่ยนตี้เลย
แต่เธอรู้ว่าคนคนนี้ไม่มีทางเป็นหลี่เนี่ยนตี้
อีกฝ่ายสวมเสื้อผ้าสั่งตัดแบรนด์หรูทั้งตัว แค่รองเท้าที่ใส่อยู่ก็ยังแพงกว่ากระเป๋าที่เธอถือเสียอีก