คืนนี้มีคนสุขใจ และมีคนกลุ้มใจ
คนที่กลุ้มใจมีอยู่สองคน
คนแรกคือถานรุ่ยเข่อ เธอเพิ่งถูกพี่ชายแท้ ๆ วางสายใส่ เสียงโอดครวญยังไม่ทันเงียบก็หยิบแอปเปิลบนโต๊ะขว้างใส่คนที่นั่งอยู่ในมุมโซฟา โกรธจนมือสั่น
“ผู้ชายเฮงซวยสามคนไร้ประโยชน์เอ๊ย! กลับให้ฉันออกหน้าลุยอยู่คนเดียว!”
“ถ้าสอบปลายภาคครั้งนี้โดนหักเงินค่าขนมจนเกลี้ยง พวกนายต้องชดใช้ให้ฉัน!”
ผลการเรียนของถานรุ่ยเข่ออยู่ในระดับธรรมดา เกรดเฉลี่ยก็ไม่สวย โดนหักเงินค่าขนมจึงเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว ที่น่าโมโหกว่านั้นคือ ต่อให้พี่ใหญ่โกรธแค่ไหนแต่ก่อนก็ไม่เคยเดือดดาลขนาดนี้
เงินค่าขนมเดือนละสามล้านของฉันนะ! แงงงง!
บนโซฟามีผู้ชายนั่งอยู่สามคน หน้าตาหล่อกันคนละแบบ เย่เหลียงเหวินแสบที่สุด เขาแทะแอปเปิลไปพลางส่งสายตาหวานให้เธอไปพลาง ก่อนจะยิ้มพูดว่า
“ขอบคุณน้องเสี่ยวเข่อที่ส่งแอปเปิลมาให้ หวานจริง ๆ ~”
ถานรุ่ยเข่อขนลุกซู่ เธอโปรยถั่วใส่เขาอีกกำมือ “ไปตายซะ!”
เย่เหลียงเหวินไม่โกรธ แถมยังยิ้มแย้มเล่นกับเธอ
เกาอวิ๋นฮุยดันแว่นดำกรอบหนาหนักตรงสันจมูก เล่นแอปเปิลราวกับมันเป็นลูกแก้วพยากรณ์ ก่อนหันไปถามถานสวินเจี่ยนว่า
“นายฟังออกไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”
ถานสวินเจี่ยนนั่งไขว่ห้างพิงโซฟา มือข้างหนึ่งเท้าขมับ อีกข้างโยนแอปเปิลเล่น เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดอะไรที่ชวนตะลึงอย่างไม่ไว้หน้าใคร
“คงค้างความต้องการทางเพศน่ะ เดาว่ากำลังนอนกับผู้หญิงอยู่ เรื่องแบบนี้ฉันชำนาญที่สุดแล้ว”
อีกสามคน “……”
ฟังจากน้ำเสียงแล้วเจ้าตัวยังภูมิใจมากด้วย
ถานรุ่ยเข่อเคี้ยวถั่วพลางเยาะเย้ยพี่ชายคนรอง “สักวันนายต้องตายคาอกผู้หญิงแน่”