หลินเวยไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
ลู่เหรินที่เคยเชื่อฟังเธอทุกอย่าง ทำให้เธอได้ทุกอย่าง และใช้เงินกับเธออย่างไม่ยั้งมือหายไปไหน?
แค่เธอพูดเรื่องเลิก เขาก็จะเอาคืนเงินที่ใช้ไปก่อนหน้านี้เลยงั้นเหรอ?
ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกดีใจขึ้นมาบ้างแล้ว
ที่เธอเอ่ยปากเลิกสักครั้ง ก็ทำให้ได้รู้จักคนคนหนึ่งจริง ๆ
ก่อนหน้านี้ เธอยังคิดว่าลู่เหรินเป็นคนที่จริงใจกับเธอสุดหัวใจ
ลู่เหรินเห็นหลินเวยนิ่งไป เขาขมวดคิ้วแล้วถามว่า "ไม่ได้เอาโทรศัพท์มาหรือแบตหมด?"
เขาจำได้ดีว่าตอนมหาวิทยาลัย ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ของเขาหมดไปกับหลินเวย
อาศัยจังหวะเมื่อครู่ ลู่เหรินล้วงกระเป๋าทั่วทั้งตัว ปรากฏว่าสะอาดยิ่งกว่าใบหน้าของเขาเสียอีก
ส่วนยอดเงินในแอปซื้อของในโทรศัพท์ ก็เหลือไม่ถึงสองร้อย
พ่อแม่ของเขาจะโอนค่าใช้จ่ายให้ต้นเดือนทุกเดือน เดือนนี้ยังเหลืออีกตั้งยี่สิบกว่าวัน!
ถ้าไม่รีดจากหลินเวยมาบ้าง ต่อไปคงต้องกินข้าวเปล่ากับผักดองทุกวันเป็นแน่
ถึงแม้จะรู้ว่าวิธีหาเงินมีมากมาย แต่เขาเพิ่งกลับมาเกิดใหม่ และไม่มีระบบเสริมพลังติดตัว ทุกอย่างยังต้องค่อยเป็นค่อยไป
"เธอ เธอ เธอ..." หลินเวยพูดไม่ออกทันที คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ
"หา? นี่เธอจะคิดรวมปีก่อน ๆ เข้าไปด้วยเหรอ?" ลู่เหรินทำท่าจะคิดบัญชีต่อ "งั้นฉันเริ่มคิดตั้งแต่ปีที่แล้วเลยละกัน..."
หลินเวยรีบขัดขึ้น "ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเธอยังมีโอกาสอยู่ ตอนฝึกงานเสร็จ กลับไปที่มหาวิทยาลัย ฉันยังคิดจะอยู่กับเธอต่อไปได้ ช่วงนี้เป็นการทดสอบเธอ"
ลู่เหรินขมวดคิ้ว หลินเวยชอบทำแบบนี้กับเขาตลอด
ตัวเองที่ผ่านมาก็โง่จริง ๆ ด้วย ที่ไปเชื่อคำพูดแบบนั้น
"ไม่ต้องแล้ว ตอนนี้เธอมีเท่าไหร่โอนมาให้หมดเลย เอาเป็นดาวน์ก่อน ที่เหลือผ่อนจ่าย"
"ลู่เหริน คิดให้ดีนะ ถ้ารับเงินฉันไป ต่อไปเราไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก"
หลินเวยค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา สายตาเริ่มเยือกเย็นลง
"ได้ ฉันรู้แล้ว รีบสแกนเถอะ" ลู่เหรินยกโทรศัพท์ขึ้นมาเร่งอีกครั้ง
หลินเวยคราวนี้ทำได้ฉับไว
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดฟังก์ชันสแกน เล็งไปที่คิวอาร์โค้ดรับเงินของลู่เหริน
"ได้รับเงินจากแอปซื้อของ 300 หยวน!"
เสียงแจ้งเตือนยอดเงินเข้าดังขึ้น ลู่เหรินขมวดคิ้วแน่น
ดาวน์แค่ 300 หยวนเอง!
เวลาปกติที่หลินเวยใช้จ่าย ส่วนใหญ่ลู่เหรินเป็นคนจ่าย เธอน่าจะเหลือเงินค่าครองชีพอีกเยอะ!
แต่ตอนนี้เธอไม่ยอมให้ เขาก็ไม่มีวิธี จะไปบังคับให้เธอโอนก็ไม่ใช่
เพราะว่าค่าใช้จ่ายพวกนั้น ตอนนั้นลู่เหรินเต็มใจจ่ายเอง
ได้มา 300 หยวน ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไร อย่างน้อยช่วงนี้ก็มีข้าวกิน
"เออ เข้าใจแล้ว เป็นอันจบกัน แล้วเจอกันใหม่!"
ลู่เหรินไม่ลังเล ไม่แม้แต่จะมองหลินเวย หันหลังเดินจากไป
ทิ้งให้หลินเวยยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว ดวงตายังคงฉายแววไม่อยากเชื่อ
...
เดินอยู่บนเส้นทางในมหาวิทยาลัยที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ลู่เหรินค่อย ๆ ตั้งสติจากความตกใจในการกลับมาเกิดใหม่ได้
อาการเจ็บหน้าอกตอนที่เข้าเวรวันนั้น น่าจะเป็นกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน
บางทีเพราะชาติก่อนมีความเสียใจมากมาย โชคชะตาจึงให้โอกาสเขาอีกครั้ง ให้เขากลับมาเกิดใหม่ในช่วงมหาวิทยาลัย
ลู่เหรินสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตของร่างกายหนุ่มสาวนี้ ความรู้สึกที่คิดถึงมานานทำเอาเขาน้ำตาแทบไหล
ชาติก่อน ออกไปปรึกษาอาการคนไข้หน่อยก็เหนื่อยหอบแทบตาย
ตอนนี้ เขาเดินอยู่บนเส้นทางในมหาวิทยาลัย ยิ่งเดินยิ่งเร็ว ดูองอาจทะเยอทะยาน
อ้อ ไรผมก็ไม่ได้สูงขนาดนั้นด้วย เขายกมือขึ้นลูบ
ช่างเป็นผมที่ดำดกหนานุ่มจริง ๆ!
แต่การกลับมาเกิดใหม่ในช่วงเวลานี้ ค่อนข้างอึดอัดใจอยู่เหมือนกัน
ปี 2010 อุตสาหกรรมหลายอย่างทั่วประเทศเริ่มอิ่มตัวแล้ว ไม่เหมือนยุคแปดสิบเก้าสิบ ที่ทำอะไรตามอำเภอใจก็รวยได้
และลู่เหรินก็เป็นหมอมามากกว่าครึ่งชีวิต ให้เขาไปทำธุรกิจ ไปทำอะไรไฮเทค เขาก็ไม่เป็น
นี่แหละคือข้อเสียของการกลับมาเกิดใหม่ในฐานะคนธรรมดา ที่ไม่มีระบบเสริมพลังติดตัว!
ลู่เหรินพยายามนึกถึงเหตุการณ์ช่วงปีสี่ของตัวเอง
ตอนนั้นพลังทั้งหมดของเขาทุ่มไปที่หลินเวย คิดไปคิดมา ก็ไม่มีข้อมูลที่มีประโยชน์อะไร
"ตามเวลาตอนนี้ ฉันควรจะเรียนอยู่ปีสี่ กำลังจะออกไปฝึกงานแล้ว"
คณะแพทย์เรียนห้าปี ในเทอมสองของปีสี่ นักศึกษาทุกคนจะทยอยกันออกไปฝึกงานตามโรงพยาบาลต่าง ๆ
ตั้งแต่เทอมสองของปีสี่ จนถึงทั้งปีห้า นักศึกษาแพทย์ไม่มีเรียน ทั้งหมดเป็นเวลาฝึกงานในโรงพยาบาล
ลู่เหรินเอามือวางไว้ท้ายทอย ไหล่เอนไปด้านหลังเล็กน้อย เดินเรื่อยเปื่อยไปในมหาวิทยาลัย
สายตากวาดมองตึกเรียนสองข้างทาง สนามบาสเกตบอล จิตใจว่างเปล่าจากเรื่องจุกจิกทั้งหมด แค่เพลิดเพลินกับความสงบห่างไกลจากความวุ่นวายช่วงเวลานี้
เหมือนแม้แต่ลมก็ยังอ่อนโยนขึ้น
ถ้ายังทำตามปกติไปฝึกงาน แล้วเป็นหมอ หรือสอบเรียนต่อ บทมันก็ดูซ้ำซากเกินไป
"อ้อ! ฉันเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว!" ลู่เหรินหยุดกึก
ในความทรงจำ เหมือนช่วงเวลานี้เอง มีผู้กำกับคนหนึ่งทักหาเขาทางวีบ่อ ให้เขาไปร่วมรายการวาไรตี้
ตอนนั้นลู่เหรินคิดว่าอีกฝ่ายเป็นนักต้มตุ๋น รายการวาไรตี้จะมาหานักศึกษาแพทย์แบบเขาได้ยังไง?
และตอนนั้นเขาทุ่มเททั้งกายและใจให้กับหลินเวย แค่กวาดตามองข้อความส่วนตัวของผู้กำกับคนนั้นอย่างคร่าว ๆ รู้สึกว่าตอบกลับไปก็เสียเวลา ปัดออกไปทันที
แต่หลังจากนั้น เมื่อรายการวาไรตี้ที่ชื่อ "ข้อเสนอที่ทำให้ใจเต้น ซีซั่นแพทย์" ออกอากาศ เขาถึงรู้ว่าทุกอย่างมันจริงทั้งหมด
รายการนั้นโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต ไม่เพียงแต่ทำให้นักศึกษาแพทย์ที่เข้าร่วมได้รับความสนใจอย่างมาก ยังมอบโอกาสฝึกงานและพัฒนาที่ยากจะได้ให้พวกเขาหลายคน
บางคนถึงกับใช้โอกาสนี้เข้าสู่โรงพยาบาลชั้นนำของประเทศได้สำเร็จ บางคนก็ผันตัวเป็นบล็อกเกอร์ให้ความรู้ทางการแพทย์ ได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทอง
ชาติก่อน เขาทุกครั้งที่เห็นรายการนั้นทางโทรทัศน์ ก็อดรู้สึกเสียใจไม่ได้
ถ้าตอนนั้นไม่ได้มองข้ามข้อความส่วนตัวนั้นไป บางทีชีวิตเขาอาจมีอีกความเป็นไปได้
ไม่ต้องติดอยู่กับการเข้าเวรและปรึกษาคนไข้ที่ไม่มีวันจบสิ้นทั้งชีวิต
และไม่ต้องถึงที่สุดจนร่างกายพังพินาศ ยังโดนคนอย่างหลินเวยกัดกินวัยเยาว์ไปด้วย
"ไม่ได้ เดี๋ยวนี้จะพลาดอีกไม่ได้เด็ดขาด!"
ลู่เหรินหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่า ๆ ที่ดูเก่าคร่ำครึออกมา
นี่คือเงินค่าครองชีพที่เขาเก็บที่เก็บมาอย่างยาวนานซื้อ ชาติก่อนก็ใช้โทรศัพท์เครื่องนี้แหละ ที่ได้รับข้อความส่วนตัวจากผู้กำกับคนนั้น
เขากดเปิดแอปวีบ่อที่มีไอคอนสีส้มแดง ผู้ติดตามมีน้อยนิด ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนร่วมชั้น
หาไอคอนรูปซองจดหมายมุมขวาบนที่เป็นสัญลักษณ์ข้อความส่วนตัว แล้วกดเข้าไป
รายการข้อความส่วนตัวไม่ยาวนัก ส่วนใหญ่เป็นการคุยเล่นกับเพื่อน ๆ และมีโฆษณาสองสามข้อความ
ลู่เหรินเห็นข้อความหนึ่งที่ถูกแทรกอยู่ตรงกลาง เวลาที่ส่งแสดงว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนทันที
ชื่อผู้ส่งคือ"ผู้กำกับหลี่เกอ" รูปโปรไฟล์เป็นรูปกล้องถ่ายวิดีโอเรียบง่าย
หัวใจของลู่เหรินเต้นเร็วขึ้นทันที รีบกดเปิดข้อความนั้นทันที
เนื้อหาข้อความไม่ได้ยาวนัก น้ำเสียงก็จริงใจมาก "สวัสดีครับน้องนักศึกษา ผมคือลี่เถา ผู้กำกับรายการ 'ข้อเสนอที่ทำให้ใจเต้น ซีซั่นแพทย์' บังเอิญเห็นรูปถ่ายชีวิตประจำวันที่คุณแชร์ไว้ รู้สึกว่าภาพลักษณ์และความเป็นมืออาชีพของคุณเข้ากับตำแหน่งแขกรับเชิญของรายการเรามาก รายการเราส่วนใหญ่บันทึกชีวิตการฝึกงานของนักศึกษาแพทย์ สนับสนุนการเติบโตของนักศึกษาแพทย์ และเผยแพร่ความรู้ทางการแพทย์ให้สาธารณชน ตอนนี้กำลังรับสมัครแขกรับเชิญ อยากเชิญคุณมาสมัครเข้าร่วม ถ้าสนใจ ตอบกลับข้อความนี้ได้เลย ผมจะแจ้งรายละเอียดการสมัครและเรื่องที่เกี่ยวข้องให้ทราบ รอคำตอบอยู่นะครับ!"
อ่านข้อความจบ ลู่เหรินก็วางใจลงเล็กน้อย
ดีที่ข้อความยังอยู่!
และอีกฝ่ายส่งมาตั้งแต่สามวันก่อน ควรจะยังไม่พลาด!
ชาติภพนี้ ลู่เหรินจะไม่ทำผิดซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด
เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับ
ทุกคำพูดคิดไตร่ตรองอย่างรอบคอบ ทั้งไม่อยากดูรีบร้อนเกินไป และต้องแสดงความตั้งใจจริงของตัวเอง
"สวัสดีครับผู้กำกับหลี่ ขอโทษครับ ช่วงนี้มีเรื่องยุ่ง ๆ เยอะ เลยไม่ได้เห็นข้อความครับ ขอโทษจริง ๆ ครับ!"
"ผมสนใจรายการของอาจารย์มาก และยินดีเข้าร่วม อยากแชร์ชีวิตประจำวันของนักศึกษาแพทย์ ให้สาธารณชนเข้าใจวิชาแพทย์มากขึ้นครับ!"
พิมพ์เสร็จ เขาก็ตรวจทานอีกครั้ง
ยืนยันว่าไม่มีตัวสะกดผิดหรือสิ่งที่ไม่เหมาะสม แล้วค่อยกดปุ่มส่ง
เห็นข้อความที่ตอบกลับไปส่งสำเร็จ แสดงในกล่องสนทนา ลู่เหรินค่อย ๆ ถอนหายใจโล่งอก
เขาก้าวต่อไปยังทิศทางของหอพักในความทรงจำ
สายลมพัดผ่านเส้นทางในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง พัดใบไม้แห้งสองสามใบปลิว แตะแก้มของลู่เหริน พร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ
...