หอผู้ป่วย 2 แผนกโรคหัวใจและหลอดเลือด ห้องแพทย์
หลิวหย่าฉีเห็นลู่เหรินกลับมาจากห้องสวนหัวใจก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างสนใจ
“ลู่เหริน กลับมาแล้วเหรอ!” หลิวหย่าฉีที่อยู่ข้างๆ หมุนเก้าอี้มาหา ตาเป็นประกาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา “ห้องสวนหัวใจเท่สุดๆ ไปเลยใช่มั้ย? ฉันได้ยินพยาบาลบอกว่าหัวหน้าหมอลินผ่าตัดไวมาก นายยืนดูอยู่ข้างๆ ตลอดเลยเหรอ?”
“อืม ดูการใส่ขดลวดด่วนมาหนึ่งเคส” ลู่เหรินวางแก้วน้ำลง ยิ้มพลางพยักหน้า “หัวหน้าหมอลินฝีมือเก่งมาก ยังไงนายก็มีโอกาสได้ไปแน่ ไม่ต้องรีบ”
“จริงเหรอ?” หลิวหย่าฉียิ้มจนตาหยี ผมหางม้าส่ายไปมา แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ยื่นคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่ถืออยู่ให้ “อ้อ พอดีมีรูปคลื่นไฟฟ้าหัวใจอยากถามนายหน่อย นี่เป็นของคุณป้าที่เจ็บหน้าอกเตียง 12 ที่ฉันรับไว้เอง ฉันเพิ่งทำสิบสองช่องไป เห็นว่า T wave ที่ขั้วหน้าอกกลับหัวหมดเลย แบบนี้แสดงว่าเป็นกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหรือเปล่า?”
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า “เมื่อกี้ฉันถามพี่เฉินไปแล้ว เขาก็บอกว่าเป็นกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด เพื่อนนักศึกษาแพทย์อีกสองคนก็ว่าเหมือนกัน แต่ฉันรู้สึกว่ามันแปลกๆ ยังไงไม่รู้ เลยอยากฟังความเห็นนายอีกคน”
ลู่เหรินรับแผนภาพมา แค่มองแวบเดียว ก็เงยหน้าขึ้นทันที: “ไม่ใช่ T wave กลับหัวแบบขาดเลือดโดยทั่วไป ดู T wave ที่ช่อง V4, V5 สิ ขาลงชัน ขาขึ้นลาด เป็นการกลับหัวแบบไม่สมมาตร ส่วน T wave แบบโคโรนารีที่เกิดจากเส้นเลือดหัวใจตีบ ขาทั้งสองข้างจะสมมาตรกัน เหมือนหมวกปลายแหลมคว่ำ นี่ดูเหมือนความผิดปกติของการเปลี่ยนขั้วไฟฟ้าหัวใจที่เกิดตามมาจากกล้ามเนื้อหัวใจหนาตัวมากกว่า”
“สมมาตร... ไม่สมมาตร?” หลิวหย่าฉีขมวดคิ้ว เข้าไปจ้องแผนภาพอยู่นาน “ฉันจำได้แต่ในหนังสือบอกว่า T wave กลับหัวบ่งบอกถึงภาวะขาดเลือด ยังไม่เคยสังเกตเรื่องสมมาตรกับไม่สมมาตรเลย...”
เธอเกาหัวอย่างเสียดาย รู้สึกว่าตัวเองเรียนคลื่นไฟฟ้าหัวใจมาพักหนึ่ง แต่พอมาเจอคนไข้จริงก็เหมือนไม่เคยเรียนเลย