ภาพตัดกลับมาที่ห้องรับชมในสตูดิโอ
กลางคืนของเมืองเจียงนอกหน้าต่างมืดสนิทแล้ว แสงไฟจากตึกสูงเรียงรายเป็นทะเลดาว มองผ่านกระจกพร่ามัว
เหอชวนถือการ์ดคิวในมือ ยิ้มมองหยานกั๋วหัว: "หัวหน้าหยาน ช่วงนี้ท่านมีสิทธิ์พูดที่สุด คลื่นไฟฟ้าหัวใจเดียวกัน บางคนบอกว่ากล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด บางคนคิดว่ากล้ามเนื้อหัวใจหนาตัว ท่านคิดยังไง?"
หยานกั๋วหัวโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง:
"พูดสั้น ๆ — ไม่ดูอาการคนไข้ ดูแค่ใจไฟฟ้าแล้วสรุปผล นั่นมันเล่นตลก!"
พอพูดจบ จางชิงและหูชิงเซิงก็หันมามอง
เหอชวนต่อด้วย: "ท่านช่วยอธิบายให้ผู้ชมฟังหน่อย หลายคนไปโรงพยาบาลทำคลื่นไฟฟ้าหัวใจ เห็นรายงานเขียนว่า 'ทีเวฟกลับทิศ' ก็ตกใจ คิดว่าตัวเองหัวใจขาดเลือดแน่ ๆ"
"ปกติมาก คนดูรูปไม่เป็น ก็ดูแค่สรุป" หยานกั๋วหัวพยักหน้า พูดช้าลงเล็กน้อย อธิบายให้เข้าใจง่าย "คลื่นไฟฟ้าหัวใจคืออะไร? คือขั้วไฟฟ้าที่ติดบนผิวหนัง บันทึกเวกเตอร์กิจกรรมไฟฟ้าของหัวใจ มันคือการตรวจเสริมทางอ้อม ไม่ใช่มาตรฐานทองคำ ทีเวฟกลับทิศแบบเดียวกัน อาจเป็นกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด อาจเป็นกล้ามเนื้อหัวใจหนาตัว อาจเป็นเกลือแร่ผิดปกติ หรืออาจเป็นแค่ความแปรปรวนปกติ"
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วยกตัวอย่างเคสเมื่อกี้: "เหมือนคนไข้คนนี้ ความดันสูงมาสิบกว่าปี ควบคุมไม่ดี หัวใจทำงานหนักเกินไปนาน ๆ กล้ามเนื้อหัวใจก็หนา พอกล้ามเนื้อหนา ตอนการกลับขั้วก็จะเกิดทีเวฟกลับทิศแบบไม่สมมาตรแบบนี้ เรียกว่ากล้ามเนื้อหัวใจห้องล่างทำงานหนักเกินไป ถ้าเธอดูแค่รูปแล้วคิดว่ากล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด รักษาแบบกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด กินยาเยอะแยะ ก็ไม่ตรงโรค"