สามวันต่อมา ชีวิตดำเนินไปอย่างเงียบสงบและเต็มไปด้วยภาระกิจ
วันแรกเป็นวันที่อากาศแจ่มใส
แสงแดดปลายฤดูใบไม้ร่วงไร้ความร้อนระอุ ทอดลงบนผิวกายให้ความอบอุ่นน่าอบอวล
ลู่เหรินตื่นแต่เช้า ออกจากบ้านตอนเจ็ดโมง
เขาไม่ได้ไปทบทวนหนังสือทันที แต่เดินจากหอผู้ป่วยไล่ไปจนสุดทาง แล้วค่อยๆ สำรวจแผนผังทีละอาคาร
ทุกครั้งที่เดินถึงตึกไหน เขาจะหยุด มองแผนผังแผนกตรงโถงใหญ่สองนาที ก้มลงจดลงในสมุดสองสามบรรทัด
ตึก 3 เป็นตึกผู้ป่วยอายุรกรรม โรคหัวใจอยู่ชั้น 8 ถึง 12 โรคต่อมไร้ท่ออยู่ชั้น 7 โรคไตอยู่ชั้น 6
ตึก 4 เป็นตึกศัลยกรรม ศัลยกรรมทั่วไป ศัลยกรรมกระดูก และศัลยกรรมทรวงอกจัดเรียงตามชั้น
ตึก 5 เป็นตึกเฉพาะทางศัลยกรรมประสาท สามชั้นล่างเป็นห้องฉุกเฉินศัลยกรรมประสาท บนขึ้นไปเป็นห้องพักผู้ป่วยและห้องไอซียู
แม้แต่ทิศทางของอุโมงค์ใต้ดิน ตำแหน่งลิฟต์สำหรับบุคลากร ห้องน้ำในแต่ละชั้น และที่ตั้งห้องทำงานของแพทย์ เขาก็จดจำทั้งหมด
ในชาติก่อนเขารู้แล้วว่าในโรงพยาบาล การคุ้นเคยกับเส้นทางช่วยประหยัดเวลาได้มาก
โดยเฉพาะเวลาปรึกษาฉุกเฉิน การอ้อมไปอ้อมมาเพียงครึ่งนาทีก็อาจทำให้เรื่องล่าช้า
ตอนเที่ยงหลังกินข้าวในโรงอาหาร เขาแวะไปที่ห้องสมุดโรงพยาบาล
ห้องสมุดอยู่ในอาคารเล็กๆ หลังตึกบริหาร สี่ชั้น คนน้อย เงียบสงบ
เขาหยิบคู่มือการวินิจฉัยและรักษาภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันของจีนฉบับล่าสุด นั่งที่หน้าต่างพลิกอ่าน
แสงแดดลอดผ่านหน้าต่าง ทอดเงาลงบนหน้ากระดาษเป็นร่องๆ