เช้าตรู่ของวันที่สอง เวลาหกโมง ฟ้ายังเพิ่งเริ่มสาง
ฝนเมื่อคืนหยุดตกลงอย่างสนิท อากาศอบอวลด้วยความเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วง บนพื้นยังคงมีร่องรอยน้ำตื้น ๆ หลงเหลืออยู่
กลุ่มอาคารไกลออกไปจมอยู่ในหมอกยามเช้าบาง ๆ เส้นขอบดูนุ่มนวล
บนถนนแทบไม่มีผู้คน มีเพียงไอน้ำสีขาวจากเข่งนึ่งของแผงอาหารเช้าลอยขึ้นมา พร้อมกลิ่นหอมของน้ำเต้าหู้และซาลาเปา
ลู่เหรินเช็กเอาต์จากโรงแรม แล้วลากกระเป๋าเดินทางออกมา
แผงอาหารเช้าตรงหัวมุมเพิ่งตั้งร้านเสร็จ เจ้าของเป็นหญิงวัยกลางคน สวมผ้ากันเปื้อนลายตารางสีน้ำเงินขาว กำลังวางซาลาเปาลงในเข่งนึ่งอย่างคล่องแคล่ว
เขาเดินเข้าไปซื้อน้ำเต้าหู้ร้อนหนึ่งแก้วกับซาลาเปาไส้หมูสดสองลูก
รสชาติไม่เลว ดูท่าต่อไปคงแวะมาบ่อย ๆ ได้
……
อพาร์ตเมนต์ของโรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม เดินประมาณสิบห้านาที
ที่นั่นเป็นชุมชนที่เพิ่งสร้างขึ้นในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เต็มไปด้วยต้นจามจุรี ลำต้นแข็งแรง กิ่งก้านสานไขว้กัน
ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองไปกว่าครึ่งแล้ว พอลมพัดก็ร่วงกราวลงมา
ลู่เหรินพบอาคารหมายเลข3 ประตูทางเข้าอาคารไม่ได้ล็อก
ห้องของเขาอยู่ชั้นสี่ ห้อง402
ห้องเดี่ยว พื้นที่ไม่กว้างนัก ดูแล้วราวยี่สิบกว่าตารางเมตร
มีเตียงเดี่ยวหนึ่งเตียง โต๊ะหนังสือสีขาวหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าตั้งชิดผนัง
หน้าต่างหันไปทางทิศใต้ มองเห็นสวนของชุมชน แสงสว่างส่องเข้ามาได้ดี
บนโต๊ะมีกาต้มน้ำกับแก้วน้ำใช้แล้วทิ้ง มุมห้องมีถังขยะ ทุกอย่างจัดเก็บไว้อย่างสะอาดเอี่ยม
ที่นี่ก็คือบ้านของเขาตลอดสามเดือนข้างหน้า
แต่ก็ไม่แน่ หากถูกคัดออกกลางคัน บางทีอาจได้อยู่ไม่ถึงเดือนก็ต้องไปแล้ว
ลู่เหรินเปิดกระเป๋าเดินทาง นำเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนใส่ตู้เสื้อผ้า ส่วนตำราเฉพาะทางกับชุดข้อสอบจริงวางซ้อนกันไว้ตรงมุมโต๊ะหนังสือ
เสื้อกาวน์แขวนไว้หลังประตู ดึงให้รอยยับเรียบ
หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ ลู่เหรินมองเวลา ตอนนี้เจ็ดโมงสิบแล้ว
เขาออกจากห้องลงไปชั้นล่าง
ด้านล่างมีคนยืนอยู่หลายคนแล้ว
หลิวหย่าฉีสวมเสื้อขนเป็ดตัวสั้นสีเหลืองห่าน รวบผมหางม้าสูง มือถือกระเป๋าผ้าใบที่พิมพ์ลายการ์ตูน กำลังยืนคุยอยู่กับจางมู่