หลังสัมภาษณ์เสร็จ ลู่เหรินไม่ได้กลับโรงแรมทันที
เขาเดินเล่นในโรงพยาบาลอยู่ครู่หนึ่ง
ทางเดินของหอผู้ป่วย 2 แผนกโรคหัวใจและหลอดเลือดยังคงเหมือนเดิม ผู้คนเดินขวักไขว่ เตียงคนไข้เรียงล้นออกมาถึงทางเดิน
พยาบาลสองสามคนกำลังวุ่นอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล เขายืนดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เดินจากไป
ทั้งข้อเขียนและสัมภาษณ์จบลงแล้ว สิ่งที่ต้องตอบก็ได้ตอบไป สิ่งที่ต้องพูดก็ได้พูดไปหมดแล้ว
ผลจะออกมาเป็นอย่างไร ไม่ใช่เรื่องที่เขาควบคุมได้
กลับถึงโรงแรม เขาก็เข้านอนแต่หัวค่ำ
……
เช้าวันถัดมา
ลู่เหรินตั้งใจจะนอนตื่นสาย แต่สุดท้ายก็ถูกมือถือสั่นปลุกขึ้นมา ในกลุ่มแชตคุยกันคึกคักไปหมดแล้ว
จ้าวหยู: “วันนี้ประกาศผลใช่ไหม?”
หลิวหย่าฉี: “อืม ประกาศตอนสิบโมงเช้า”
จ้าวหยู: “ลู่เหรินล่ะ? อยู่ไหน? ออกมาพูดอะไรสักหน่อยสิ”
ถังเสี่ยวถัง: “เขาอาจจะยังไม่ตื่น”
ลู่เหรินเหลือบมองเวลา ตอนนี้แปดโมงครึ่ง
เขาพิมพ์ตอบไปสองสามคำว่า “ตื่นแล้ว”
จ้าวหยู: “เป็นไงบ้าง คิดว่าจะได้อันดับเท่าไหร่?”
ลู่เหริน: “บอกยาก คนเก่งเยอะ”
จ้าวหยู: “ถ่อมตัวไปเถอะ ถ้านายไม่ได้เป็นผู้เข้าร่วมค่ายยอดเยี่ยม คนอื่นก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว”
ลู่เหรินยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไรอีก
เขาลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วลงไปกินก๋วยเตี๋ยวเส้นร้อนเสี่ยเหลียนหนึ่งชาม น้ำมันงาเคลือบเส้นไว้ทั่ว กลิ่นหอมฟุ้งชวนกิน
กินเสร็จแล้ว เขาก็ค่อย ๆ เดินไปโรงพยาบาล
พอไปถึงห้องประชุมวิชาการ ก็เป็นเวลาเก้าโมงสี่สิบแล้ว
ข้างในมีคนนั่งอยู่ไม่น้อย ทุกคนกำลังรอประกาศผล
ฟางฉีหมิงเห็นเขาก็เดินเข้ามาหาอีกครั้ง “ลู่เหริน นายคิดว่าจะได้อันดับเท่าไหร่?”
“ไม่รู้” ลู่เหรินส่ายหน้า “แล้วนายล่ะ?”
“ฉันคงหมดหวังแล้ว” ฟางฉีหมิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “เมื่อวานตอนสัมภาษณ์เจอคำถามเรื่องช่องไอออน ฉันตอบไม่ได้เลยสักข้อ สงสัยโดนหักคะแนนยับแน่”
ลู่เหรินตบไหล่เขาเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร
เมื่อวานหมอนี่ก็ทำท่าแบบนี้ บอกว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย
แต่ลู่เหรินก็ไม่ได้คิดมาก