เลือดสีแดงเข้าสู่กระบอกฉีดยาแล้ว ไม่ได้แข็งตัวในทันที
ความตึงเครียดของลู่เหรินคลายลงเล็กน้อย "ออกมาแล้ว!"
ถังเสี่ยวถังเงยหน้าขึ้น "เป็นน้ำในถุงหุ้มหัวใจหรือ?"
"อืม"
ลู่เหรินไม่ได้เปลี่ยนท่าทางมากนักเพียงเพราะดูดน้ำออกมาแล้ว
เขาไม่กล้าเปลี่ยนท่าใหญ่โต คงไว้ซึ่งตำแหน่งเดิม ค่อย ๆ ดูดของเหลวออกมาอย่างช้า ๆ
หลอดแรกดูดออกมาไม่มากนัก
สีของน้ำที่ดูดออกมาโดยรวมค่อนข้างเข้ม
หลังจากระบายของเหลวออกมาหลายสิบมิลลิลิตร การหายใจกระเพื่อมอย่างรุนแรงที่หน้าอกของผู้ป่วยก็ยังไม่ดีขึ้นอย่างชัดเจน
ลู่เหรินไม่ได้หยุด
เขารู้ดีว่า สำหรับผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจถูกกดทับแล้ว แค่ปลดแรงกดบางส่วนออก ก็อาจทำให้หัวใจมีพื้นที่ในการขยายตัวอีกครั้ง
สิ่งสำคัญคือต้องรีบดูดน้ำออกให้เร็ว เพื่อทำลายวงจรการทรุดลงที่ผู้ป่วยกำลังเผชิญอยู่
"วัดความดันอีกครั้ง!"
ถังเสี่ยวถังพยักหน้า กดปุ่มทันที
สายรัดแขนเริ่มพองลม ในช่วงไม่กี่วินาทีแห่งการรอคอย ไม่มีใครพูดอะไรในลิฟต์
เมื่อเครื่องทำงานเสร็จ บนหน้าจอก็ยังไม่ปรากฏค่าที่เป็นประโยชน์
ถังเสี่ยวถังเม้มริมฝีปาก "ยัง...ยังวัดไม่ได้"
"ฉันดูดน้ำต่อไป เธอวัดต่อ!"
น้ำเสียงของลู่เหรินยังคงนิ่งมาก
เขาไม่ได้สงสัยตัวเองเพราะการระบายครั้งแรกไม่ได้ผลทันที และไม่ได้เพิ่มความเร็วในการดูดอย่างรุนแรง
การเปลี่ยนแปลงความดันในถุงหุ้มหัวใจเร็วเกินไปก็อาจก่อให้เกิดปัญหาใหม่ได้เช่นกัน
น้ำยังคงไหลออกมาต่อเนื่อง
เมื่อระบายน้ำออกได้สามร้อยมิลลิลิตร จู่ ๆ ก็มีเสียงหายใจเข้าอย่างแผ่วเบาดังจากลำคอของผู้ป่วย
เปลือกตาที่แทบจะไร้การตอบสนองเมื่อครู่กระตุกเล็กน้อย
สามีของผู้ป่วยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวทันที สีหน้าปรากฏความดีใจในที่สุด "เธอขยับแล้ว!"
"หยุด! อย่าแตะเตียง" ลู่เหรินขมวดคิ้วแน่น ห้ามปรามเขา
ชายคนนั้นหยุดฝีเท้าทันที นึกได้ว่าคนตรงหน้าคือนักศึกษาฝึกงานที่ช่วยชีวิตภรรยาของเขาไว้ เขาจึงกลั้นความไม่พอใจในใจไว้
ถังเสี่ยวถังสัมผัสเส้นเลือดที่คอของผู้ป่วยอีกครั้ง สีหน้าเผยความดีใจ "ชีพจรชัดเจนกว่าเมื่อกี้!"