ทุกคนเดินตามกันออกมาเป็นแถว ความประทับใจที่มีต่อหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ก็เหมือนกับว่ามันอยู่สุดหลืบเขาเสียอย่างนั้น
ห่างจากเมืองเจียงไปกว่าสองชั่วโมง ที่แท้ก็มีหมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้ซ่อนอยู่ ทุกคนต่างก็แปลกใจไม่น้อย
รายล้อมไปด้วยภูเขา รายรอบไปด้วยสายน้ำสีเขียว
ถ้ามาเที่ยวพักผ่อนเป็นครั้งคราว ก็คงจะดีไม่น้อย แต่ทุกวันนี้ทุกคนกำลังเผชิญกับภารกิจทดสอบสุดท้าย ไม่มีอารมณ์จะไปชื่นชมวิวทิวทัศน์กันทั้งนั้น
จากการจับคู่แบบสุ่มของทีมงานรายการ สามกลุ่มต่างรวมตัวกันเป็นก้อน แยกกันอย่างชัดเจน
ลู่เหรินเป็นครั้งแรกที่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับซูวานและหวังจื่อซวน เขารู้แค่ว่าซูวานเป็นคนที่ค่อนข้างเย็นชามาตลอด ส่วนหวังจื่อซวนเป็นสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มพันธมิตรที่แข็งแกร่งซึ่งมีจ้าวหยูเป็นแกนนำ
ไม่รู้จักนิสัยของทั้งสองคนจริงๆ ไม่รู้ว่าจะเข้ากันได้หรือเปล่า เขาเลยไม่คิดจะทำอะไรวู่วาม แค่เงียบๆ เดินเข้าไปในหมู่บ้านพร้อมกับซูวานและหวังจื่อซวน
"เทพลู่ ไงต่อดี?"
ลู่เหรินยังไม่ทันได้พูดอะไร หวังจื่อซวนที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน
"หา? เรียกฉันเหรอ?" ลู่เหรินตะลึงไปเล็กน้อย
"ใช่สิ" หวังจื่อซวนยิ้มจนปากแทบฉีก "ตอนนี้ชาวเน็ตเรียกนายว่ามหาเทพกันทั้งนั้น ผมอ่านคอมเมนต์ทุกวัน รู้สึกว่าฉายานี้มันเข้าท่าดี"
ลู่เหรินยิ้มอย่างจนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำเรียกนี้จากคนรอบข้าง
ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้ไปดูคอมเมนต์ในเน็ตเท่าไหร่ ด้วยความที่ร้อนแรงขนาดนี้ พวกขาประจำคงเยอะตามไปด้วย
เห็นคอมเมนต์ที่ทำให้หงุดหงิดใจ แล้วกระทบอารมณ์ ไม่จำเป็นเลย!
หวังจื่อซวนก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนจากทั้งหมดสิบคนที่จบแค่ปริญญาตรี ที่เหลือไม่กำลังเรียนปริญญาโท ก็กำลังเรียนปริญญาเอกกันทั้งนั้น