“ต่อไป เข้าสู่ช่วงการนำเสนอและวิเคราะห์บทความ”
เวลาสอบสิ้นสุดลง หลี่เถายืนอยู่กลางสตูดิโอและแจ้งนักศึกษาฝึกงานทั้งแปดคน
“ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนมีเวลานำเสนอแปดนาที และผู้เชี่ยวชาญจะถามคำถามสองนาที”
“อันดับสุดท้ายจะพิจารณาจากความสามารถในการวิเคราะห์บทความ ทักษะการนำเสนอ และการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญ”
กล้องค่อยๆ ส่ายผ่านนักศึกษาฝึกงานทั้งแปดคน
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างเริ่มตระหนักถึงความยากของการแข่งขันรอบนี้เป็นครั้งแรก
การแข่งขันทางคลินิกก่อนหน้านี้วัดที่การเยี่ยมผู้ป่วยและวิธีคิดทางคลินิก
แต่ตอนนี้ วัดที่ความสามารถหลักที่แพทย์ต้องมีเมื่อก้าวไปเป็นนักวิจัยอย่างแท้จริง!
...
ในห้องรับชม
เหอชวนนั่งอยู่ตรงกลาง จ้องมองจอใหญ่
ซูถังถือเครื่องดื่มหนึ่งแก้ว พูดเสียงเบา: “ฉันรู้สึกว่าจู่ๆ มันกลายเป็นการสอบวิทยานิพนธ์ไปได้ยังไงกันนะ”
หูชิงเซิงที่อยู่ข้างๆ ผลักแว่นตา ยิ้มเล็กน้อย “มันก็เป็นการสอบวิทยานิพนธ์อยู่แล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้คนดูรายการหมอมักจะสนใจว่าใครผ่าตัดเก่ง ใครวิเคราะห์เคสเก่ง แต่พอถึงช่วงพัฒนาทางการแพทย์ ความสามารถในการวิจัยก็เป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งของหมอด้วย”
หลินเซียวพยักหน้า “โดยเฉพาะโรงพยาบาลระดับแนวหน้า หมอคนหนึ่งไม่ใช่แค่รักษาโรคได้ แต่ต้องค้นหาปัญหาทางคลินิก แล้วแก้ปัญหาด้วยงานวิจัยด้วย”
คอมเมนต์ของทีมงานรายการลอยผ่านมาทันที
[ช่วยด้วย ดูวาไรตี้ทำไมเหมือนไปสอบสัมภาษณ์ปริญญาโท?]
[เพิ่งกินข้าวเสร็จ เริ่มย่อย Scientific Question แล้ว]
[คนข้างบน DNA แผนกระบบทางเดินอาหารตื่นแล้ว]
...
หลี่เถามองรายชื่อในมือ
“คนแรก จ้าวหยู”
กล้องตัดสลับ
จ้าวหยูหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง
หลังจากขึ้นเวที จ้าวหยูไม่ได้เปิดสไลด์หน้าแรก
แต่พูดตรงๆ ทันที:
“อาจารย์ทุกท่านครับ ผมคิดว่าปัญหาใหญ่ที่สุดของบทความนี้คือผู้เขียนเลือกตัวชี้วัดที่ดูเหมือนสมเหตุสมผล แต่จริงๆ แล้วไม่สามารถแทนผลประโยชน์ที่ผู้ป่วยจะได้รับได้อย่างแท้จริง”
โปรเจกเตอร์สว่างขึ้น
บนหน้าจอปรากฏคำหนา: อัตราส่วนการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้าย
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที
จ้าวหยูพูดต่อ: “ผู้เขียนใช้การดีขึ้นของ LVEF เป็นจุดสิ้นสุดหลักในการสังเกต”