ในห้องถ่ายทอดสดเข้าสู่ช่วงโฆษณาสั้น ๆ เปิดโอกาสให้เหล่ากรรมการให้คะแนนและหารือกันเป็นครั้งสุดท้าย
การประเมินของตอนที่สามทั้งหมดก็ปิดฉากลง
ทั้งด้านมนุษยศาสตร์และงานวิจัย การถ่ายทอดสดครั้งนี้แสดงให้เห็นจุดเด่นของนักศึกษาฝึกงานแต่ละคนได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ภายในห้องสังเกตการณ์
บนใบหน้าของเหยียนกั๋วหัวปรากฏรอยยิ้มสดใสที่สุดนับตั้งแต่รายการเริ่มออกอากาศ
“ผู้อำนวยการเหยียน ดูเหมือนคุณจะอารมณ์ดีมากเลยนะครับ?” ซูถังที่นั่งอยู่ตรงข้ามยิ้มพลางกล่าว “แม้การนำเสนอครั้งนี้จะยอดเยี่ยมมาก แต่ดูจากสีหน้าที่มีความสุขของคุณแล้ว นี่คงเป็นครั้งแรกเลยสินะครับ”
เหยียนกั๋วหัวหัวเราะพลางส่ายหน้า “ฉันกำลังทอดถอนใจน่ะ ตอนแรกที่มาร่วมรายการนี้ ฉันคิดว่าคนที่คัดเลือกมาคงมีแต่พวกประวัติสวยหรู หรือไม่ก็มาร่วมรายการเพื่อเสริมบารมี พอรายการจบแล้ว บางทีพวกเขาอาจไม่เป็นหมอกันด้วยซ้ำ”
“เดิมทีฉันค่อนข้างต่อต้านการมาร่วมรายการนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะทีมผู้กำกับเชิญมาหลายครั้ง ฉันก็คงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้”
“แต่วันนี้ เมื่อฉันได้นั่งอยู่ตรงนี้ ฉันรู้สึกโชคดีมากที่ได้เห็นภาพของเหล่าหมอหนุ่มสาวชาวจีนจำนวนมาก พวกเขาเริ่มต้นจากการเป็นนักศึกษาฝึกงาน ค่อย ๆ กลายเป็นหมอ และตอนนี้ก็กำลังค่อย ๆ เรียนรู้ว่าจะเป็นนักวิจัยทางการแพทย์ได้อย่างไร”
“ฉันมองเห็นอนาคตของวงการแพทย์จีน อนาคตนั้นสว่างไสว”
ตอนที่เหยียนกั๋วหัวพูดประโยคเหล่านี้ เขาพูดออกมาจากความรู้สึกอย่างแท้จริง
เดิมทีเขาคิดว่าจะมาร่วมรายการเพื่อระบายหรือดูเรื่องขบขันเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าในรายการจะมีบุคลากรการแพทย์มากความสามารถปรากฏตัวออกมามากมายขนาดนี้
ในสองตอนแรก แม้เหยียนกั๋วหัวจะประหลาดใจกับผลงานของทุกคนมากเช่นกัน แต่ในใจก็ยังมีข้อกังขาอยู่บ้าง เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะการตัดต่อของรายการ หรือเป็นการจัดฉากโดยเจตนาของรายการ
แต่ในการถ่ายทอดสดตอนนี้ ผลงานของลู่เหรินสอดคล้องกับภาพลักษณ์ที่เขาแสดงไว้ในสองตอนแรกอย่างสมบูรณ์แบบ มิหนำซ้ำยังทำได้ดียิ่งกว่าเดิมเสียอีก