"ข้างต้น คือทั้งหมดของการประเมินการวิเคราะห์ด้านมนุษยศาสตร์และงานวิจัย ในซีซั่นแพทย์ ของรายการข้อเสนอที่ทำให้ใจสั่น เฟสที่สาม ตอนแรก"
ในห้องรับชม พิธีกรเหอชวนค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปยืนกลางเวที
กล้องบนจอ เลื่อนผ่านผู้เข้าแข่งขันทั้งแปดคนทีละคน
ในวินาทีนั้น ไม่มีใครพูดอะไร การแข่งขันที่ดำเนินต่อเนื่องมาหลายชั่วโมง ทำให้ทุกคนใช้พลังงานไปมาก
เหอชวนยิ้มแล้วพูดต่อว่า
"วันนี้ สิ่งที่เราได้เห็นไม่ใช่แค่การวิเคราะห์ด้านมนุษยศาสตร์และงานวิจัยเท่านั้น"
"พูดให้ถูกกว่านั้น คือเราได้เห็นแพทย์อายุน้อยแปดคน ที่เผชิญกับปัญหาแพทย์เดียวกัน แต่มีวิธีคิดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง"
"บางคนเก่งในการค้นหาหลักฐาน บางคนเก่งในการสร้างตรรกะ บางคนเก่งในการปรับโครงสร้างโจทย์วิจัย"
"และก็มีคนที่มองไปถึงอนาคตของการพัฒนาทางการแพทย์"
"นี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้แพทย์ศาสตร์น่าหลงใหลอย่างแท้จริง!"
กล้องค่อย ๆ เลื่อนเข้าไปอีกครั้ง
จ้าวหยูยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน ก้มหน้า ไม่มีใครเห็นสีหน้าของเขา
หลิวหย่าฉีกำลังจดบันทึกคำวิจารณ์ของกรรมการลงในสมุดของเธอทีละข้อ
ซูวานมองอันดับบนจอใหญ่ สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย
ถังเสี่ยวถังยังคงมีรอยยิ้มสดใส ปรบมือเบา ๆ แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องอยู่ที่ลู่เหรินตลอดเวลา
อีกด้านหนึ่ง
เฉินเยว่มีรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า แต่ดูเหมือนจะมีความไม่พอใจปนอยู่เล็กน้อย
กู้หยานไม่ได้มองอันดับ และไม่ได้มองกล้องถ่ายทอดสดอีก
สายตาของเขาตกไปที่ลู่เหรินเช่นกัน ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร
บางที อาจมีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้
ส่วนลู่เหรินก็แค่วางบทความวิจัยนั้นกลับลงบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ สีหน้ายังคงเรียบเฉย