ทีมของลู่เหรินเพิ่งเสร็จสิ้นการตรวจคัดกรองตามบ้านรอบแรกของช่วงบ่าย กลับมาถึงห้องอนามัยก็ได้ยินข่าว
หวังจื่อซวนตะลึงไปก่อนเป็นคนแรก "หา? ช่วยไม่กลับมาเหรอ?"
เจ้าหน้าที่พยักหน้า "ช่วยชีวิตอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง แต่ระบบไหลเวียนโลหิตไม่ฟื้นคืน"
หวังจื่อซวนอ้าปาก ค่อย ๆ ถามออกมาหลังจากนั้นครู่หนึ่ง "พี่จ้าวล่ะ?"
"อยู่หลังห้องกิจกรรม"
หวังจื่อซวนวางกระเป๋าช่วยชีวิตลงแล้วอยากจะเดินไปทันที
ลู่เหรินรั้งเขาไว้ "ฉันไปก่อน"
หวังจื่อซวนเอ่ย "งั้นฉันไปด้วยก็แล้วกัน"
"คนเยอะไป เขายิ่งไม่อยากพูด" ลู่เหรินพูด "นายกับซูวานช่วยกันเก็บบันทึกข้อมูลตามบ้านเมื่อกี้ให้เรียบร้อย"
หวังจื่อซวนลังเลเล็กน้อย "ฉันรู้จักนิสัยพี่จ้าว เขาอาจจะโทษตัวเองกับผลที่เกิดขึ้น นายเตรียมจะพูดยังไง?"
ลู่เหรินส่ายหน้า "ไปดูก่อน"
อีกด้านหนึ่ง ซูวานไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เพียงแต่หยิบน้ำขวดหนึ่งจากบนโต๊ะส่งให้ลู่เหริน "เอาไปให้เขา"
"โอเค" ลู่เหรินรับน้ำมา เดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ ข้างห้องกิจกรรม
...
จ้าวหยูยังนั่งอยู่ที่เดิม
ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้ามอง
พอเห็นว่าเป็นลู่เหริน ก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง "นายมาได้ยังไง?"
"มาหาน่ะ"
"ฉันมีอะไรให้ดู"
น้ำเสียงของจ้าวหยูแหบพร่าเล็กน้อย
ลู่เหรินเดินไปข้าง ๆ เขา ยังไม่รีบนั่งลง ยื่นน้ำให้ก่อน "นายกดหน้าอกจนเหงื่อออกขนาดนั้น ดื่มน้ำหน่อยสิ"
จ้าวหยูเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับไว้
เขาบิดฝาออก ดื่มแค่อึกหนึ่ง แล้วก็กำขวดน้ำไว้ในมือ
ลู่เหรินนั่งลงข้าง ๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ประมาณช่วงแขน
ไม่มีใครเริ่มพูดก่อน วัชพืชหลังกำแพงหินพลิ้วไหวตามสายลมเบา ๆ
เสียงกระจายข่าวของหมู่บ้านดังมาจากไกล ๆ