ทั้งสองคนเดินกลับไปตามทางเล็กๆ
เมื่อผ่านหน้าห้องกิจกรรม กู้หยานและถังเสี่ยวถังต่างก็มองมา
กู้หยานถามขึ้น "เป็นอย่างไรบ้าง?"
จ้าวหยูยกมือทั้งสองขึ้น "มือพังไปครึ่งหนึ่ง ขายังใช้ได้อยู่"
ถังเสี่ยวถังได้ยินเขาพูดแบบนั้นอีกครั้ง ก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก "เราเก็บข้าวไว้ให้แกแล้ว"
จ้าวหยูส่ายหน้า "ไม่เอาล่ะ ไม่กิน"
"ตอนเที่ยงแกก็กินไปไม่กี่คำ"
"เดี๋ยวหยิบขนมปังแปะกินระหว่างทาง" จ้าวหยูหันไปทางกู้หยาน "เรายังไม่ได้ดูอีกกี่คน?"
กู้หยานขมวดคิ้ว "แกเอาจริงนะว่าจะไปต่อ?"
"นั่งเฉยๆ มันทรมานกว่า"
จ้าวหยูสวมชุดกาวน์สีขาวกลับเข้าไปใหม่ แขนเสื้อยับยู่ยี่จนดูไม่เข้าท่า แต่เขาก็ขี้เกียจจะจัด
"ทีมงานรายการให้พวกเราหาคนไข้ที่อาการหนักที่สุด คนไม่รอดชีวิต เรื่องนี้จะจบง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้ ยังเหลืออีกสองวันครึ่ง ยังไงก็ต้องดูคนที่เหลือให้ครบ"
กู้หยานมองเขาอยู่สองสามวินาที แล้วก็พยักหน้า "ยังเหลือคนไข้อีกสิบกว่าคนที่ยังไม่ได้ดู"
"งั้นก็ไปกัน ดูต่อเลย"
จ้าวหยูก้าวออกไปได้หนึ่งก้าว ถังเสี่ยวถังก็ยัดขนมปังแปะก้อนหนึ่งใส่ในมือเขา "กินก่อน"
จ้าวหยูก้มหน้ามอง "ไม่มีกับข้าวเหรอ?"
"มีขนมปังแปะก็ดีแค่ไหนแล้ว"
"ก็ได้"
เขากัดคำโตๆ แล้วพูดเสียงอ้อแอ้ "ผมนี้ทำงานแบบบาดเจ็บนะ ทีมงานรายการอย่าลืมถ่ายคลอสอัพตอนหลังด้วยล่ะ"
น้ำเสียงคุ้นเคยแบบนั้น ในที่สุดก็กลับมาบ้างเล็กน้อย
......
เมื่อลู่เหรินกลับมาถึงห้องพยาบาล หวังจื่อซวนก็รีบเข้ามาหาทันที "พี่เจ้าเป็นยังไงบ้าง?"
"ไปทำงานต่อแล้ว"
"เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ถ้าไม่ให้เขาทำ เขาจะคิดไม่หยุด"