“ติ๊ง!”
เครื่องเหวี่ยงหมุนครบหนึ่งรอบสุดท้าย ก่อนส่งเสียงเบา ๆ
ลู่เหรินเปิดฝา หยิบหลอดเหวี่ยงออกมาวางบนชั้นวางหลอดทดลอง
ตะกอน RNA เป็นจุดสีขาวเล็ก ๆ เกาะแน่นอยู่ที่ก้นหลอด
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน” ลู่เหรินเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนัง “เกือบสี่ทุ่มแล้ว ที่เหลือค่อยทำพรุ่งนี้ กลับดึกเกินไปไม่ปลอดภัย”
เสิ่นเหยียนไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้า ปิดฝากล่องหัวปิเปต แล้วหิ้วถังของเสียบนโต๊ะออกไปเท
ทั้งสองเก็บของในห้องแล็บเรียบร้อย ล็อกประตู แล้วเดินเคียงกันไปยังเขตหอพัก
……
หิมะตกตลอดทาง พื้นมีหิมะปกคลุมบาง ๆ เหยียบแล้วส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
แสงไฟถนนสีเหลืองหม่นโอบคลุมม่านหิมะ
เมื่อเดินมาส่งถึงหน้าหอพักหญิง ลู่เหรินก็หยุดฝีเท้า “ขึ้นไปเถอะ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาเร็วมาก เธอควรให้ความสำคัญกับการทบทวนบทเรียนและการเรียนของตัวเองก่อน”
เสิ่นเหยียนพยักหน้า เธอพูดไม่มาก แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ใจคำพูดนี้เท่าไรนัก
ลู่เหรินมองเธอวิ่งเข้าไปในตัวอาคาร จึงหันหลังเดินกลับหอพักของตัวเอง
พอเปิดประตูหอพัก อากาศเย็นก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ในห้องไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเครื่องทำความร้อน และยังห้ามใช้เครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังสูงทุกชนิด สรุปแล้วสภาพความเป็นอยู่ตอนนี้ยังลำบากอยู่บ้าง
ลู่เหรินต้มน้ำก่อน จากนั้นจึงนั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือแล้วเปิดแล็ปท็อปมือสองของตัวเอง
เขากำลังจะเปิดไฟล์บทความวิจัย เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน