ในภาพ กล้องในห้องประชุมค่อย ๆ ถอยออก สุดท้ายหยุดที่เงาร่างของนักศึกษาฝึกงานทั้งแปดที่ยืนเรียงรายไม่เป็นระเบียบ
จากนั้น กล้องตัดกลับมาที่ห้องรับชมในสตูดิโอ บรรยากาศในห้องถูกจุดขึ้นมาทันที
เมื่อเทียบกับความเคร่งขรึมในห้องประชุมโรงพยาบาล ห้องรับชมสว่างไสว
เหอชวนนั่งตัวตรง มือทั้งสองวางเบา ๆ บนเข่า สายตามองไปที่แขกทั้งห้า
ซูถังที่นั่งจ้องจออย่างตั้งใจมาตลอด ไม่ได้ขัดจังหวะใคร ตอนนี้ถอนหายใจยาว ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความหดหู่
วันนี้เธอสวมเสื้อกล้ามเส้นเล็กสีขาวนวล ผมยาวสยายบนบ่า ปลายผมหยิกเล็กน้อย ทำให้เธอดูอ่อนโยนและมีชีวิตชีวา การแต่งหน้าไม่จัดจ้าน แต่กลับเข้ากับธีมอบอุ่นของรายการเป็นพิเศษ
"ในที่สุดก็จบลงแล้ว" เสียงของซูถังเบา "ตอนที่หัวหน้าแผนกเรียกชื่อให้คะแนนทีละคน หัวใจฉันแทบจะหยุดหายใจ ตอนที่ได้ยินชื่ออันดับเจ็ด แปด ฉันเห็นใจพวกเขามาก ๆ"
เธอหยุดเล็กน้อย จัดการความคิด แล้วพูดต่ออย่างจริงจัง: "ที่หลี่เสียงและหวังจื่อซวนต้องซ้ำชั้น ไม่แปลกใจเลย"
"หลี่เสียงเป็นคนมีแนวคิดแบบเด็กเรียน คือเก่งทั้งทฤษฎีและงานวิจัย แต่ขาดการเชื่อมโยงกับการแพทย์คลินิกโดยสิ้นเชิง ทักษะที่สำคัญที่สุดของแพทย์คลินิกคือความสามารถในการปฏิบัติจริง ซึ่งเป็นจุดอ่อนใหญ่ของเขา"
"ส่วนหวังจื่อซวนมีทัศนคติที่ดี แต่จุดบกพร่องในรายละเอียดการปฏิบัติจริงนั้นอันตรายมาก แนวคิดเรื่องความปลอดเชื้อในห้องผ่าตัดและการส่งเครื่องมือเป็นพื้นฐานสำคัญของการแพทย์คลินิก พลาดครั้งเดียวก็โดนหักคะแนนจริง ๆ"
"สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจที่สุดคือจ้าวหยู" ดวงตาของซูถังจริงใจ "ช่วงแรก ๆ 'คู่หูศัลยกรรมทั่วไป' เป็นตัวตลกของทุกคนเสมอ ทั้งประมาท หุนหันพลันแล่น พลาดไม่เว้นวัน แต่รอบนี้เขาตั้งใจจริง ๆ และเปลี่ยนแปลงตัวเอง เขาไม่ใช่แค่ค่อย ๆ พัฒนา แต่เขาปรับนิสัยที่ไม่ดีของตัวเองออกไปทั้งหมด ค่อย ๆ เติมเต็มจุดบกพร่อง จากอันดับสุดท้ายขึ้นมาอยู่อันดับหก รอดจากการซ้ำชั้นได้ ความมุ่งมั่นและความอดทนแบบนี้หายากมาก"