“จางหมิงฮ่าว โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยแห่งที่หนึ่ง”
“หลี่เมิ่ง โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยแห่งที่หนึ่ง”
“จ้าวเสี่ยวอวี่ โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยแห่งที่หนึ่ง”
……
แปดชื่อถูกอ่านจบ ผลออกมาอย่างที่ทุกคนเดาไว้ ไม่ต่างจากที่คาด เกินครึ่งเป็นพวกหัวหน้าห้องกับพวกที่ชอบไปออกหน้านายหน้านายตาอยู่เสมอ
คนที่ถูกเรียกชื่อต่างหน้ายิ้มแย้ม ส่วนคนที่ไม่ถูกเรียกก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะไม่ได้หวังไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
“ต่อไปเป็นรายชื่อการจัดสรรไปยังโรงพยาบาลประชาชนประจำเมืองต่าง ๆ” อาจารย์หลิวอ่านต่อไป “วังจื้อ โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกเมืองหนิงโจว แผนกอายุรกรรม”
วังจื้อถอนหายใจโล่งอก สบตากับหงเซิ่ง
กลับบ้านเกิดเหมือนที่คาดไว้ สมเหตุสมผลดี
อ่านรายชื่อไปเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่เป็นโรงพยาบาลระดับสามชั้นขั้นสูงในแต่ละเมืองของจังหวัด มีเพียงไม่กี่คนที่ถูกจัดไปโรงพยาบาลระดับอำเภอ
คนที่ถูกอ่านชื่อถึงโรงพยาบาลระดับอำเภอ สีหน้าห่อเหี่ยวลงทันที แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
คนร้อยกว่าคน อ่านไปแล้วเกินครึ่ง
เสียงพูดคุยในห้องเรียนค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังไม่ถูกเรียก ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ลู่เหรินไม่ได้ยินชื่อตัวเองสักที แต่เขาก็ไม่รีบร้อน นิ้วมือเคาะสมุดเบา ๆ
ที่ฝึกงานของเขาเป็นที่ที่ติดต่อเอง ไม่อยู่ในรายชื่อการจัดสรรอยู่แล้ว
เป็นอย่างที่คิด อาจารย์หลิวปิดรายชื่อการจัดสรรลง แล้วหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา
“สุดท้ายนี้ กล่าวถึงนักเรียนที่ติดต่อที่ฝึกงานด้วยตนเอง นักเรียนเหล่านี้ติดต่อโรงพยาบาลที่จะรับไว้ได้เอง ทางโรงเรียนตรวจสอบผ่านแล้ว ไปรายงานตัวได้เลย”