ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาความหนาวเย็นมา ใบไม้ร่วงปลิวจากยอดไม้ลงสู่พื้นถนนคอนกรีตภายในมหาวิทยาลัย
อากาศปนกลิ่นน้ำเต้าหู้จากโรงอาหารกับกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ริมทาง เป็นกลิ่นที่แสนคุ้นเคยของเมืองเล็กๆ ทางใต้ในฤดูใบไม้ร่วง
เมื่อคืน อาจารย์ที่ปรึกษาประกาศในกลุ่มว่า วันนี้ต้องมาประชุมที่ตึกเรียน เพื่อประกาศผลการจัดส่งนักศึกษาไปฝึกงานตามโรงพยาบาลต่างๆ
ตอนนี้ลู่เหรินนอนแต่หัวค่ำตื่นแต่เช้า นาฬิกาชีวิตตรงเป๊ะ ตื่นหกโมงครึ่งเป็นประจำ
เพื่อนร่วมห้องอีกสามคนยังหลับอยู่ เสียงกรนของหงเซิ่งดังเป็นจังหวะไม่ขาดสาย
เขาค่อยๆ ปีนลงจากเตียง อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เตรียมไปวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า แล้วค่อยไปกินข้าว
ชาติก่อน เขาอาจจะตายเพราะหัวใจวาย
ชาตินี้ เขาจะไม่ทำผิดซ้ำอีก ร่างกายคือทุนรอนแรกของการปฏิวัติ!
วิ่งเสร็จ ลู่เหรินกินข้าวเช้าที่โรงอาหาร แล้วกลับมาหอพัก
เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ เพิ่งจะตื่นกัน
หงเซิ่งสวมเสื้อคลุมไปพลางพึมพำไปพลาง: "ไม่รู้ว่าจะโดนส่งไปที่ไหน แม่ฉันยังรอข่าวอยู่เลย"
"โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยไม่ต้องคิดหรอก แปดที่ หัวหน้าห้อง เรียนเลขา แล้วก็พวกที่สนิทกับอาจารย์หลิว ก็เต็มแล้วน่ะ" วังจื้อแปรงฟันคาปาก พูดไม่ชัดถ้อยชัดคำ "ฉันขอแค่อย่าได้ไปโรงพยาบาลประจำอำเภอที่ไกลๆ ก็พอ"
หงเซิ่งเลื่อนแว่น: "เมื่อวานฉันถามรุ่นพี่มา นักเรียนห้องเราส่วนใหญ่กลับภูมิลำเนา อยู่ที่ไหนก็ไปโรงพยาบาลที่นั่น นายอยู่หนิงโจว ก็ต้องกลับไปโรงพยาบาลประชาชนประจำเมืองหนิงโจวอยู่แล้ว ไม่เลวหรอก"
ตอนนั้นเอง วังจื้อหันไปถามลู่เหรินที่เพิ่งกลับมา: "ลู่เหริน นายเลือกโรงพยาบาลที่ไหนไว้? ต้องเป็นโรงพยาบาลในเมืองที่นายอยู่ใช่ไหม?"