คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลเซียะเหอเมืองเจียง
“น้องกู้ ฟังผมนะ” หวังกั๋วผิงชะลอฝีเท้าลง “เรื่องระหว่างคุณกับลู่เหริน ต่อให้ไม่ได้ร่วมงานกัน ก็ไม่กระทบความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ของเรา”
กู้หยานเพียงมองหวังกั๋วผิงเงียบ ๆ
“ต่อจากนี้คุณอยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น” หวังกั๋วผิงกล่าว “ถ้าอยากกลับมาใช้ห้องแล็บของตัวเองก็กลับมา ไม่ต้องไปยืมพื้นที่ของหลินเจี้ยนตง เงื่อนไขการทดลองกับเงินทุนวิจัยของคุณ ผมจัดให้ครบทุกอย่าง”
เขาตบไหล่กู้หยานอีกครั้ง
“คุณเป็นนักศึกษาปริญญาเอกที่ยอดเยี่ยมที่สุดของผม ผมจะปล่อยให้คุณไปทำการทดลองที่อื่นได้ยังไง”
กู้หยานก้มหน้ามองถนนใต้เท้า
เมื่อเห็นว่าเขาไม่โต้แย้ง หวังกั๋วผิงก็พูดมากขึ้น
“วางใจเถอะ เรื่องก่อนหน้านี้ให้มันแล้วไป”
“เรื่องพี่เฟิง ผมจะไปคุยกับเขาเอง ต่อไปจะได้ไม่ทำอะไรตามใจโดยไม่ปรึกษาใครอีก”
เขาถอนหายใจแล้วพูดอย่างจริงจังจริงใจว่า
“คุณอยู่ในกลุ่มวิจัยของผมมาตั้งหลายปี ผมรู้ระดับฝีมือของคุณดีที่สุด ผมไม่มีทางถ่วงไม่ให้คุณเรียนจบหรอก”
ฝีเท้าของกู้หยานช้าลง
สีหน้าของเขาดูเหมือนกำลังตั้งใจฟังอย่างจริงจัง
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น น้ำเสียงของหวังกั๋วผิงก็อ่อนลงอีกเล็กน้อย
“น้องกู้ ชีวิตคนเราน่ะ การเลือกสำคัญกว่าความพยายามนะ!”
กู้หยานเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม
เขามองหวังกั๋วผิง ก่อนฝืนยิ้มอย่างเย้ยหยันเล็กน้อย “อาจารย์ครับ”
หวังกั๋วผิงชะงักไป
การพบกันครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่กู้หยานเรียกเขาว่าอาจารย์
เขากำลังจะตอบกลับ แต่ก็ได้ยินกู้หยานพูดต่อ
“อาจารย์เคยได้ยินประโยคนี้ไหมครับ อย่าดูว่าคนคนหนึ่งพูดอะไร ให้ดูว่าเขาทำอะไร”
รอยยิ้มของหวังกั๋วผิงแข็งค้างอยู่บนใบหน้า “หมายความว่ายังไง”
กู้หยานหยุดฝีเท้า
เขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับหวังกั๋วผิงตรง ๆ
“อาจารย์ครับ สิ่งที่อาจารย์พูดวันนี้ฟังดูดีทุกอย่าง แต่สิ่งที่ผมเห็นไม่เหมือนกับที่อาจารย์พูด”
“ผมเห็นว่าชุดข้อมูลนั้นมีปัญหา ผมเคยบอกอาจารย์หลายครั้งแล้ว แต่อาจารย์ไม่สนใจ แล้วยังส่งบทความตีพิมพ์ตามเดิม”
สีหน้าของหวังกั๋วผิงมืดครึ้มลง