บนเตียงผ่าตัด ผู้ป่วยอายุหกสิบสองปีที่กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันส่วนล่างของหัวใจห้องล่างไม่มีการเคลื่อนไหว
หลอดเลือดแดงขวาอุดตันสนิท อาการเจ็บหน้าอกกินเวลาสี่ชั่วโมงแล้ว
"สายสวนตัดกัน" หลินเจี้ยนตงเอ่ยปาก
แค่เขาพูดจบ ลู่เหรินก็หยิบสายสวนตัดกันเส้นขวาจากโต๊ะปลอดเชื้อ จับปลายสายส่งไปตามสายตาของหมอผ่าตัด
มุมนี้พอดีเป๊ะ ไม่ต้องให้หลินเจี้ยนตงขยับท่าเพื่อรับเลย
พยาบาลข้างๆ ชะงักไปเล็กน้อย
ปกติแล้วนักศึกษาฝึกงานส่งอุปกรณ์ มักจะส่งผิดทิศทางหรือช้าไปครึ่งก้าว
ลู่เหรินครั้งนี้ เนียนกว่าพยาบาลที่อยู่กับหัวหน้าหมอลินมาครึ่งปีอีก!
หลินเจี้ยนตงเองก็หยุดไปเสี้ยววินาที
เขารับสายสวนมาโดยไม่พูดอะไร เจาะ ใส่สายนำทาง ใส่สายสวน ลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
วินาทีที่ฉีดสารทึบแสง จอแสดงภาพหัวใจด้านขวา อุดตันสนิท ปลายแตกเรียบเสมอกัน
"สายนำทาง" หลินเจี้ยนตงพูดอีกครั้ง
ครั้งนี้ลู่เหรินส่งไวขึ้นอีก!
สายนำทางจีจือ เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ก่อนแล้ว
หลินเจี้ยนตงส่งสายนำทางตามเส้นเลือด ผ่านจุดอุดตันรู้สึกเหมือนมีแรงต้านเล็กน้อย
แค่เขาขมวดคิ้ว ลู่เหรินก็วางไมโครสายสวนไว้ใกล้มือแล้ว
"จะใช้ไมโครสายสวนค้ำไว้ไหม?" ลู่เหรินถามเสียงเบาอีกครั้ง
"อือ" หลินเจี้ยนตงรับคำ แต่ในใจรู้สึกแปลกๆ
นักศึกษาฝึกงานทั่วไปส่งอุปกรณ์ได้ถูกต้องก็เก่งแล้ว แต่ลู่เหรินกลับเดาได้ว่าเขาจะเอาอะไรต่อ
ถึงขั้นเตรียมอุปกรณ์ขั้นสูงอย่างไมโครสายสวนไว้ก่อนแล้ว ไม่เหมือนนักศึกษาฝึกงานที่ขึ้นโต๊ะครั้งแรกเลย