เพราะพรุ่งนี้ต้องสอบวัดผล วันนี้บรรดานักศึกษาฝึกงานจึงต่างพากันอ่านหนังสือหรือท่องเนื้อหาที่จะสอบ
ยกเว้นลู่เหริน เขาถือหูฟังเดินตามหลังจางเหลย
"ไม่ไปทบทวนหนังสือเหรอ พรุ่งนี้สอบแล้วนะ" จางเหลยหยุดเดิน มองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ลู่เหรินยิ้ม "ผมว่าการดูคนไข้ต่างหากคือการทบทวนที่ดีที่สุด ท่องความรู้ไปเท่าไหร่ก็ไม่ลึกเท่าลองทำจริงข้างเตียงคนไข้ พอดีอาจารย์จางกำลังจะไปรับคนไข้ใหม่ไม่ใช่เหรอครับ ขอตามไปช่วยจับมือด้วยคน"
จางเหลยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วตบไหล่เขา "เออ เอ็งนี่ก็ได้ พอดีมีคนไข้เจ็บหน้าอก ตามมาดูด้วยแล้วกัน"
เฉินเยว่ในห้องทำงานเงยหน้ามองที่ประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาก้มเขียนต่อ
...
ที่เคาน์เตอร์พยาบาล
บนเตียงที่ถูกเข็นมาจากห้องฉุกเฉินมีชายชราอายุหกสิบกว่าๆ นอนอยู่
เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินซีดจาง ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดอย่างมาก เหงื่อเย็นชื้นเต็มหน้าผาก
ญาติยืนอยู่ข้างๆ มือถือประวัติผู้ป่วยนอกที่ยับยู่ยี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
"ไม่สบายตรงไหน" จางเหลยก้าวเข้ามา ก่อนอื่นจับชีพจร
"เจ็บหน้าอกมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ปวดร้าวไปที่หลังด้วย คลื่นไส้ อาเจียนออกมาสองครั้ง"
ชายชราพูดพลางหอบหายใจ เสียงอ่อนแรง
"ก่อนหน้านี้ก็เคยปวด พักเดี๋ยวก็หาย แต่ครั้งนี้ไม่ทุเลาเลย"
ลู่เหรินยืนอยู่ข้างๆ วัดความดันโลหิตทั้งสองแขนให้ชายชราก่อน
แขนขวา 145/90 มม.ปรอท แขนซ้าย 142/88 มม.ปรอท ความต่างไม่มาก
เขาดึงคอเสื้อชายชราขึ้นดูเล็กน้อย ฟังเสียงปอดและหัวใจ มือไม้คล่องแคล่ว ไม่รอให้จางเหลยสั่ง ก็ไปเข็นเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจมาจากเคาน์เตอร์พยาบาล