อากาศในห้องพักผู้ป่วยราวกับแข็งทื่อในทันใด
เสียงเครื่องวัดสัญญาณหัวใจยังคงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ชายคนนั้นพิงหัวเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง "พวกคุณช่วยฉันกลับมาได้ทุกครั้ง มันมีความหมายอะไรกัน?"
ประโยคนั้นไม่หนักหนา แถมยังไม่มีอารมณ์ปนอยู่มากนัก
แต่เพราะพูดได้เรียบนิ่งเกินไป กลับยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกหนักอึ้งในใจ
ถังเสี่ยวถังยืนอยู่ปลายเตียง ไม่ได้พูดอะไรทันที
เธอเรียนจิตวิทยาคลินิกมา และเคยพบผู้ป่วยระยะสุดท้ายมามากมาย
ผู้ป่วยบางคนร้องไห้ บางคนโกรธ บางคนถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
แต่ชายคนนี้ไม่ใช่เลย เขาราวกับใช้พลังอารมณ์ทั้งหมดหมดไปแล้ว
ลู่เหรินไม่ได้รีบปลอบใจ
ผู้ป่วยแบบนี้ เขาเคยเจอมาหลายคนในชาติก่อน
"ลุงครับ คุณ...ไม่อยากรักษาต่อแล้วเหรอ?"
ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "รักษาหรือไม่รักษามันต่างกันตรงไหน? นอนโรงพยาบาล กินยาแก้บวม หายเหนื่อย กลับบ้าน ผ่านไปเดือนนึง ก็เหนื่อยอีก แล้วก็กลับมาใหม่"
"ผมไม่มีครอบครัวแล้ว อยู่ไปก็คนเดียว"
"บางคืนทรมานมาก ผมก็ไม่อยากโทรหาใคร เพื่อนบ้านได้ยินเสียงรบกวน เลยช่วยเรียก ambulances ให้"
ถังเสี่ยวถังหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถามเบา ๆ "คุณเคยคิดทำร้ายตัวเองมาก่อนไหม?"
สายตาของชายคนนั้นเผลอมองไปที่ข้อมือขวาของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
รอยแผลเป็นเก่าไม่ลึกนัก แต่ท่าทางนั้นบ่งบอกอะไรได้หลายอย่าง
"เคยสิ หลังจากเมียผมเสีย ครั้งหนึ่งผมกินเหล้าเมามาก ตอนนั้นคิดว่าจะตาย แต่ก็ไม่ตาย" เขาพูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย
แต่ลู่เหรินกลับขมวดคิ้ว "ช่วงนี้ล่ะครับ?"
ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง "ไม่เคยทำ แต่แค่คิดว่าถ้าวันไหนป่วยหนักมาก ไม่ยื้อก็ดีเหมือนกัน"
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดน้อยลงมาก เมื่อครู่มีเพียงไม่กี่ข้อความลอยผ่านไปอย่างช้า ๆ
"ฟังแล้วรู้สึกแย่จัง"
"เขาไม่ได้ไม่ให้ความร่วมมือในการรักษา แต่เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่างหาก"
"ทำไมในประวัติคนไข้ถึงเขียนแค่ว่าให้ความร่วมมือไม่ดี?"
"ในทางการแพทย์ เรามองข้ามปัญหาแบบนี้จริง ๆ หรือ?"
ในห้องควบคุมรายการ หลี่เถามองภาพสด สีหน้าของเขาเริ่มจริงจังขึ้นมา
รายการดำเนินมาจนถึงตอนนี้ บรรยากาศกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง