"ดูแค่สองตัวเลขนี้ ก็แค่รู้สึกว่ามันแปลก ๆ เท่านั้น ยังไม่สามารถสรุปการวินิจฉัยสุดท้ายได้" ลู่เหรินอธิบาย "หลังจากนั้นเพราะมีประวัติการตรึงร่างกายและขาบวมข้างเดียว ความสงสัยก็เพิ่มขึ้น ดี-ไดเมอร์และคลื่นไฟฟ้าหัวใจก็แค่ช่วยสนับสนุนการวินิจฉัยเท่านั้น"
จ้าวหยูคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "แล้วถ้าเธอไม่มีขาบวมล่ะ?"
ลู่เหรินพูด: "ก็ยังไม่สามารถตัดทิ้งเส้นเลือดอุดตันที่ปอดได้อย่างสิ้นเชิง"
"ถ้าดี-ไดเมอร์ไม่สูงล่ะ?"
"ต้องดูความน่าจะเป็นทางคลินิกและผลการตรวจ ไม่สามารถพึ่งผลตรวจแค่อย่างเดียว แล้ววินิจฉัยว่าเป็นโรคอะไรได้"
จ้าวหยูขมวดคิ้ว: "ผมรู้สึกว่า ทุกคำตอบต้องมีประโยคว่า 'ดูแค่นี้ไม่ได้' คั่นอยู่ตลอดเลย?"
ลู่เหรินยิ้ม "เพราะการแพทย์คลินิกไม่สามารถดูแค่อย่างเดียวได้จริง ๆ ถ้าดูผลแค่อย่างเดียวแล้ววินิจฉัยโรคได้ ก็คงไม่มีการวินิจฉัยพลาดและการวินิจฉัยผิดมากมายขนาดนั้นแล้วล่ะ"
ถังเสี่ยวถังหัวเราะเบา ๆ ข้าง ๆ "นายอย่าถามอีกเลย ถามต่อไป เดี๋ยวเขาจะบรรยายเรื่องการวินิจฉัยแยกโรคให้ฟังทั้งเช้า"
"ฮี่ ๆ ผมแค่อยากหาคำตอบมาตรฐานที่จำได้ขึ้นใจสักข้อ" จ้าวหยูเกาหัว
ลู่เหรินเก็บประวัติคนไข้กลับเข้าแฟ้ม แล้วพูดอีกครั้ง: "ห้องฉุกเฉินไม่มีข้อสอบที่เตรียมไว้ล่วงหน้าหรอก"
จ้าวหยูทำปากยู่: "ประโยคนี้เมื่อวานนายพูดไปแล้ว"
ลู่เหรินยิ้ม "ประเด็นสำคัญทางคลินิกอนุญาตให้พูดซ้ำได้"
จ้าวหยูพูด: "แบบนั้นอัตราการตรวจซ้ำของบทความนายเพิ่มขึ้นอีกแล้ว!"
บรรยากาศตึงเครียดในห้องพักรอสังเกตอาการที่กินเวลาครึ่งเช้า คลายลงเล็กน้อยหลังจากสองสามประโยคนี้