หลังสิบโมงเช้าไปแล้ว
เตียงในห้องพักรอสังเกตอาการเริ่มหมุนเวียนเร็วขึ้น
ผู้ป่วยที่ตรวจแล้วไม่มีความเสี่ยง ก็กลับบ้านได้
คนที่วินิจฉัยว่ามีความเสี่ยง ก็ต้องย้ายเข้าห้องช่วยชีวิต หรือไม่ก็รับเข้านอนโรงพยาบาล
สรุปคือ ความวุ่นวายของห้องสังเกตอาการฉุกเฉิน ได้แสดงให้ทุกคนเห็นอีกครั้ง
……
ประมาณสิบโมงครึ่ง
หญิงผู้ป่วยวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่ง ถูกสามีประคองเข้ามาในห้องสังเกตอาการฉุกเฉิน
ผู้ป่วยชื่อ โจวฉิน อายุสี่สิบหกปี รูปร่างค่อนข้างบาง ใส่ชุดวอร์มสีเทา
หลังจากเข้ามาในห้องสังเกตอาการ เธอเกาะขอบเตียงไว้ ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ นั่งลง
สามีผู้ป่วยสีหน้าวิตกกังวลพูดว่า “คุณหมอ ช่วงนี้เธอบอกแน่นหน้าอกตลอด เช้านี้จู่ ๆ ก็หนักขึ้น เดินไม่กี่ก้าวก็หอบ”
จูปินเดินเข้ามา มองสภาพผู้ป่วยก่อน แล้วขมวดคิ้วถาม “นอกจากแน่นหน้าอก มีอาการอื่นอีกไหม เช่น เจ็บหน้าอก ใจสั่นอะไรแบบนี้”
ผู้ป่วยตั้งสติได้ครู่หนึ่ง ส่ายหน้าตอบ “ไม่ถึงกับปวดหรอก แต่รู้สึกอึดอัด เหมือนมีอะไรกดทับหน้าอก ใจสั่นนิดหน่อย ฉันจับชีพจรตัวเองแล้วรู้สึกว่าเต้นเร็วมาก”
จูปินตรวจร่างกายไปด้วย พร้อมถามต่อ “อาการแน่นหน้าอก เริ่มตอนไหนประมาณ”
ผู้ป่วยคิดครู่หนึ่ง “ประมาณครึ่งเดือนแล้ว ตอนแรกไม่สบายเฉพาะตอนกลางคืนนอนลง ตอนกลางวันก็เริ่มหอบมาสองวันนี้แล้ว”
“เคยเป็นไข้หวัดหรือตัวร้อนไหม”
“เดือนกว่า ๆ ก่อนเคยเป็นไข้ หลัง ๆ หายแล้ว”
“มีโรคหัวใจไหม”
“ไม่เคยตรวจ พึ่งจะรู้สึกว่าคงไม่มี”
เสียงพูดของผู้ป่วยไม่ดังนัก