แปดนาฬิกา
หอผู้ป่วย 2 แผนกโรคหัวใจและหลอดเลือด ห้องทำงานแพทย์
บุคลากรทางการแพทย์ทั้งหมดยืนแยกกันอยู่สองข้างห้อง นักศึกษาแพทย์ฝึกหัดและนักศึกษาฝึกงานยืนอยู่ด้านหลังสุด เตรียมพร้อมสำหรับการส่งเวร
"เดี๋ยวก่อน"
จางชิง หัวหน้าพยาบาล จู่ๆ ก็ก้าวออกมา
มือของนางถือสมุดรายงานตัว สายตามองไปรอบๆ ทำให้แพทย์ประจำบ้าน แพทย์ฝึกหัด และแม้แต่แพทย์เจ้าของไข้ ต่างก็เผลอตัวนั่งตัวตรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ทำงานในแผนกโรคหัวใจมานานยี่สิบสามปี นางดูแลงานพยาบาล วัสดุสิ้นเปลือง และบัญชีโลจิสติกส์ทั้งหมดของแผนก
แม้แต่หมออาวุโสที่สั่งการรักษาแล้วเผลอคิดค่าใช้จ่ายผิด นางก็ยังกล้าตำหนิต่อหน้า ไม่มีใครกล้าทำลวกๆ ต่อหน้านาง
"ก่อนส่งเวรตามปกติ ขอบอกเรื่องหนึ่ง"
นางวางสมุดรายงานตัวลงบนโต๊ะเบาๆ
"สถิติวัสดุสิ้นเปลืองเดือนนี้ออกมาแล้ว ปริมาณกระดาษพิมพ์เกินไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ คนไข้หนักมีรายการตรวจเยอะ ผมรู้ แต่ว่าจะเยอะแค่ไหนก็พิมพ์หน้าสองไม่ได้ ทุกครั้งที่ตรวจเลือด พลังเลือด เอนไซม์กล้ามเนื้อหัวใจ บวกการแข็งตัวของเลือด รวมกันเจ็ดแปดหน้า ถ้าพิมพ์หน้าเดียวหมด วันหนึ่งก็หมดไปหลายสิบแผ่น ผมขอย้ำอีกครั้ง เอกสารผู้ป่วย ใบตรวจ และใบสั่งยาทั้งหมด ให้พิมพ์สองหน้าเป็นค่าเริ่มต้น เว้นแต่มีข้อกำหนดการเก็บถาวรพิเศษ"
สายตานางกวาดไปยังนักศึกษาฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่ หยุดอยู่สองวินาที: "โดยเฉพาะนักเรียนใหม่ อย่าหวงมือกดพิมพ์ด่วน หลิวหย่าฉีและเฉินเยว่ใช่ไหม คุณสองคนควรเรียนรู้จากลู่เหริน สองสามวันนี้ที่เขาพิมพ์ใบตรวจและต่อใบประวัติคนไข้ พิมพ์สองหน้าหมด ก็ไม่เห็นว่าอ่านไม่ชัดอะไร วัสดุสิ้นเปลืองไม่ได้มาง่ายๆ ประหยัดได้ก็ควรประหยัด"
ลู่เหรินยืนอยู่มุมแถวด้านนอกสุด ถอนหายใจในใจ
ชาติก่อนอยู่โรงพยาบาลอำเภอ หัวหน้าพยาบาลดูแลกระดาษพิมพ์ เจลล้างมือ กระดาษเช็ดมือ เข้มงวดกว่ากฎหลักเสียอีก
ถ้าทำให้เปลืองหนึ่งครั้ง ก็ถูกเรียกพูดหนึ่งครั้ง...
หลังจากโดนตำหนิสองครั้ง การพิมพ์สองหน้าและการหยิบกระดาษตามความต้องการก็กลายเป็นความจำของกล้ามเนื้อไปแล้ว
ตอนนี้แม้จะอยู่โรงพยาบาลเซียะเหอก็ยังเผลอทำแบบนั้นโดยไม่รู้ตัว