จูปินยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนประเด็น “แต่สภาพอาการที่เปลี่ยนไปก็เป็นเรื่องจริง คำสั่งห้ามปฏิบัติการของฉัน อิงตามสถานการณ์เมื่อนาทีก่อน ไม่ได้หมายความว่าจะครอบคลุมการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่เกิดขึ้นตามมาอัตโนมัติ”
ฟางหมิงไม่ได้ถามต่อ แค่ก้มลงเขียนคะแนนของตัวเองลงในแบบประเมิน
……
บนจอ ภาพบันทึกยังคงเล่นต่อไป
เมื่อภาพเข้าสู่ช่วงเตรียมการเจาะ บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ลู่เหรินนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มองตัวเองในจอแกะชุดปฐมพยาบาล วางอุปกรณ์ทีละชิ้นลงบนผ้าปลอดเชื้อ
ตอนนั้น ถังเสี่ยวถังมือสั่นเล็กน้อย ขณะส่งของไปชนถาดเครื่องมือ ทำให้เกิดเสียงเบา ๆ
ในภาพ ลู่เหรินไม่ได้เงยหน้า แค่ให้เธอตรวจชีพจรผู้ป่วยอีกครั้ง
หลินเจี้ยนตงสั่งหยุดวิดีโอ แล้วย้อนภาพกลับไปไม่กี่วินาที
“ตอนนั้นเธอเลือกทางเข้าตรงนี้เพราะอะไร”
“ผู้ป่วยนอนราบ พื้นที่ในลิฟต์จำกัด ประกอบกับท่าทางของเธอและการฝึกจำลองที่ฉันเคยผ่าน ฉันจึงเลือกวิธีที่ตัวเองถนัดที่สุด”
“เคยทำแต่กับหุ่นจำลองเท่านั้น?”
“ครับ”
“กับคนจริงล่ะ?”
“ไม่เคย”
“นักศึกษาฝึกงานที่เคยฝึกกับหุ่นจำลองเท่านั้น ลงมือเจาะโดยไม่มีอัลตราซาวนด์นำทาง เธอคิดว่าความสามารถของตัวเองเพียงพอหรือ?”
“ไม่เพียงพอ”
คิ้วของหลินเจี้ยนตงขยับเล็กน้อย “ไม่เพียงพอ แล้วยังทำ?”
“ในที่เกิดเหตุไม่มีใครที่มีความสามารถเพียงพอ”
“เธอก็เลยกลายเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดไปซะอย่างงั้น?”
“ไม่ใช่” ลู่เหรินมองเขา “ฉันแค่เป็นคนเดียวในที่เกิดเหตุที่ได้รับการฝึกฝนที่เกี่ยวข้อง เงื่อนไขนี้ไม่ได้ทำให้ฉันกลายเป็นผู้ปฏิบัติการที่ผ่านการรับรอง แค่แสดงว่าในตอนนั้นไม่มีทางเลือกที่ดีกว่า”