เช้าวันรุ่งขึ้นตอนแปดโมง ลู่เหรินก็มาถึงหอผู้ป่วย 2 แผนกโรคหัวใจและหลอดเลือด
เขาไม่ได้ตรงไปที่สำนักงานหัวหน้าแผนก แต่ยืนอยู่ในทางเดินครู่หนึ่งก่อน
การเยี่ยมผู้ป่วยตอนเช้าเพิ่งเสร็จสิ้น พยาบาลสองสามคนที่เคาน์เตอร์พยาบาลกำลังส่งเวรกันอยู่
เตียงผู้ป่วยที่เรียงอยู่ในทางเดินยังเต็มเหมือนเดิม
กลิ่นยาฆ่าเชื้อปนกับกลิ่นอาหารเช้า แม้จะบอกไม่ได้ว่าหอม แต่ลู่เหรินกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
นี่แหละคือกลิ่นของโรงพยาบาล
ชาติก่อนเขาคลุกคลีอยู่กับกลิ่นแบบนี้มานานกว่าสิบปี...
เมื่อการส่งเวรเสร็จสิ้น และเห็นหลินเจี้ยนตงกลับเข้าไปในสำนักงาน ลู่เหรินก็สูดลมหายใจลึก ก่อนเดินไปหน้าประตูสำนักงานหัวหน้าแผนกแล้วเคาะประตู
“เข้ามา”
เสียงของหลินเจี้ยนตงดังมาจากด้านใน
ลู่เหรินผลักประตูแล้วเดินเข้าไป
หลินเจี้ยนตงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เส้นผมขาวเพิ่มขึ้นจากครั้งก่อนที่พบกันอีกหลายเส้น ริ้วรอยตรงหางตาก็ลึกขึ้นบ้าง แต่ดวงตายังคงสดใส ดูกระปรี้กระเปร่าเต็มที่
บนโต๊ะมีถ้วยชาวางอยู่หนึ่งใบ ไอร้อนลอยกรุ่น ข้างกันมีกองประวัติคนไข้ตั้งอยู่
“มาแล้วหรือ นั่งสิ” หลินเจี้ยนตงชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วชี้ไปที่เครื่องกดน้ำด้านข้าง “รินน้ำเองได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”
ลู่เหรินนั่งลงตรงข้ามหลินเจี้ยนตง
“เรื่องค่ายฤดูร้อนคัดเลือกล่วงหน้า ฉันได้ยินมาหมดแล้ว” หลินเจี้ยนตงยกถ้วยชาขึ้นจิบ “ได้อันดับสี่ ไม่เลว”
“ผมแค่โชคดีครับ” ลู่เหรินตอบ
“โชคดีบ้าบออะไร” หลินเจี้ยนตงหัวเราะพลางด่า “ฉันไม่รู้หรือว่านายเก่งแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะบทความวิจัยฉุดคะแนนไว้ นายมีโอกาสได้ที่หนึ่งด้วยซ้ำ”