วันเวลาผ่านไปอย่างไม่เร่งรีบ
ลู่เหรินไปห้องสมุดทุกวันเวลาแปดโมงครึ่งตรงเป๊ะ
ตอนเช้าท่องศัพท์ภาษาอังกฤษและจุดสอบการเมือง
ช่วงสายอ่านวิชาสรีรวิทยาและชีวเคมีของกลุ่มวิชาแพทยศาสตร์รวม ตอนบ่ายอ่านอายุรศาสตร์ ศัลยศาสตร์ และวรรณกรรมวิจัย
ตอนเย็นจัดระเบียบบันทึกของวันนั้น
ความเร็วในการทบทวนหนังสือของเขาน่าทึ่งมาก ด้วยความจำที่แม่นยำแบบไม่ลืมเลือน ระบบหนึ่งที่คนอื่นต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองสัปดาห์ เขาสามารถจัดระบบได้อย่างชัดเจนภายในสองสามวัน และยังเชื่อมโยงความรู้เข้ากับประสบการณ์ทางคลินิกได้อีกด้วย
การถกเถียงเรื่องการเลือกฝึกงานในกลุ่มห้องเรียนร้อนแรงอยู่สองวัน แล้วก็ค่อยๆ จางหายไป
ลู่เหรินในวันสุดท้ายของกำหนดส่ง ตามแบบฟอร์มที่หัวหน้าห้องส่งให้ กรอกเลือกสองอันดับ
อันดับแรกเลือกโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัย อันดับสองเลือกโรงพยาบาลประชาชนประจำเมืองบ้านเกิด
เหมือนกับชาติก่อนไม่มีอะไรต่าง
อีกอย่าง เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องรายการให้ใครฟัง
หนึ่งคือเรื่องยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง พูดออกไปเดี๋ยวกลายเป็นปากเสีย
สองคือนิสัยเขาชอบเงียบ ไม่คุ้นเคยกับการพูดเรื่องที่ยังไม่สำเร็จ
เพื่อนร่วมห้องคิดแค่ว่าเขามุ่งมั่นกับการเตรียมตัวฝึกงาน บางครั้งก็ชวนไปเล่นเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ต เขาก็ปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม
...
เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์
บ่ายวันนี้ ลู่เหรินกำลังรวบรวมจุดสอบของโรคหัวใจและหลอดเลือดจากหนังสือเรียนวิชาพยาธิวิทยา