ครึ่งวันที่เหลือ ลู่เหรินสามคนก็อยู่ภายใต้การนำของจางเหลย เริ่มเรียนรู้การเขียนบันทึกประวัติคนไข้
ประวัติคนไข้ สิ่งนี้คือสิ่งที่ทดสอบพื้นฐานความสามารถของแพทย์มากที่สุด
การจะเขียนประวัติคนไข้ให้ดี บันทึกอาการป่วยของผู้ป่วยได้ครบถ้วน จริงๆ แล้วไม่ใช่เรื่องง่าย
……
เวลาในรายการผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ฟ้าสางแล้ว
หมอกของปลายฤดูใบไม้ร่วงห่อหุ้มความหนาวเย็น แผ่คลุมบันไดของอาคาร 3
ในห้องทำงานแพทย์เริ่มมีคนทยอยมาถึง
เฉินเยว่มาถึงเร็วที่สุด ใต้ตาเหนื่อยล้าคล้ำเป็นแพนด้า ด้านหน้ายังวางบันทึกการรับผู้ป่วยที่เขียนเมื่อวาน
เมื่อคืนเขานอนดึกถึงเที่ยงคืนครึ่ง แก้บันทึกการรับผู้ป่วยสามรอบตามเทมเพลตประวัติคนไข้ของแผนก
แล้วก็ท่องจุดสำคัญในการอ่านคลื่นไฟฟ้าหัวใจสิบแปดลีด และวิธีการใช้ยาต้านเกล็ดเลือดที่ใช้บ่อย ๆ ไปหลายรอบ
แปดโมงตรง ประตูห้องรายงานตัวปิดตรงเวลา บุคลากรทางการแพทย์ของแผนกมาครบแล้ว
ห้องทำงานไม่ใหญ่ กลางห้องมีโต๊ะยาว หัวหน้าแผนกหลินเจี้ยนตงนั่งอยู่หัวโต๊ะ
พยาบาลที่เข้าเวรเมื่อคืนยืนอยู่ด้านหน้า ถือสมุดรายงานตัว พูดด้วยความเร็วสูงเกี่ยวกับสถานการณ์ในหอผู้ป่วยตอนกลางคืน:
"เมื่อวานตอนกลางวัน คนไข้ใหม่เข้ามาสิบคน เตียง 32 เจ็บแน่นหน้าอกรอตรวจ เตียง 41 ความดันโลหิตสูงเฉียบพลัน... กลางคืนช่วยชีวิตครั้งหนึ่ง เตียง 18 หัวใจล้มเหลวเฉียบพลันซ้าย ฉีดยาขับปัสสาวะแล้วดีขึ้น คนไข้ที่เหลืออาการคงที่..."
การรายงานตัวของพยาบาลชัดเจนและรวดเร็ว จบในไม่ช้า
ต่อด้วยการรายงานตัวของแพทย์