ภาพกลับมาที่ห้องผู้ป่วยแผนกอายุรกรรมหัวใจอีกครั้ง
ทีมเยี่ยมผู้ป่วยเดินไปตามทางเดิน
เมื่อถึงห้องพักผู้ป่วยเตียง 24 ประเภทห้องคู่ หลินเจี้ยนตงก็หยุดเท้าลง
“คนไข้รายนี้น่าจะเป็นผู้ป่วยใหม่ที่รับเข้ามาเมื่อวาน” หลินเจี้ยนตงหันไปมองทีมเยี่ยมผู้ป่วย “ใครเป็นหมอเจ้าของไข้ ลองรายงานประวัติหน่อย”
ลู่เหรินทั้งสามคนไม่ได้รับคนไข้รายนี้ พวกเขาทำหน้าที่รับคนไข้ของตัวเองเสร็จสิ้นไปแล้ว
“หัวหน้าหมอลิน เมื่อวานฉันเป็นคนรับคนไข้รายนี้เอง”
ตอนนั้นเอง นักศึกษาแพทย์ฝึกร่างสูงหน้าหมวยคนหนึ่งก็ก้าวออกมาข้างหน้า
เขาคือหลินฮ่าว นักศึกษาแพทย์ฝึกงานของโรงพยาบาลที่เมื่อวานตั้งคำถามตอนที่ลู่เหรินอ่านผลคลื่นไฟฟ้าหัวใจ
“ได้ เริ่มรายงานได้เลย”
หลินฮ่าวพยักหน้าอย่างมั่นใจ แล้วกล่าวออกไปว่า “คนไข้แน่นหน้าอก เจ็บหน้าอกซ้ำ ๆ ครึ่งเดือน อาการชัดเจนตอนอยู่นิ่ง ๆ แต่พอขยับตัวกลับเบาลง แต่ละครั้งนานสิบนาทีถึงครึ่งชั่วโมง ไม่เท่ากัน มีอาการใจสั่น นอนไม่หลับร่วมด้วย ผลตรวจร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติ คลื่นไฟฟ้าหัวใจชี้ว่าช่องหน้าอกมีทีเวฟกลับขั้วเป็นวงกว้าง อัลตราซาวด์หัวใจ เอนไซม์กล้ามเนื้อหัวใจ โทรโปนิน ไขมัน น้ำตาลในเลือด ทุกอย่างปกติ ซีทีทรวงอกก็ไม่พบรอยโรคแบบเนื้อเยื่อเสื่อม”
ประวัติคนไข้ไม่ซับซ้อน หลินฮ่าวเล่าจบได้ในไม่กี่ประโยค
จากนั้น หลินเจี้ยนตงกวาดสายตามองเหล่านักศึกษาแพทย์ฝึกงาน แล้วถามขึ้นว่า “พวกเธอคนไหนลองบอกแผนการรักษาขั้นต่อไปได้บ้าง”
เฉินเยว่รู้สึกหัวใจเต้นแรง ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
ประวัติคนไข้รายนี้เมื่อวานเขาดูเป็นพิเศษ ตอนกลับมาที่ห้องพักตอนกลางคืนยังค้นเอกสารที่เกี่ยวข้องอีกสองฉบับ วางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว