ลู่เหรินดูวิดีโอตั้งแต่ต้นจนจบด้วยตัวเอง ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ
เขาจัดไฟล์วิดีโอพร้อมกับแบบฟอร์มสมัครเมื่อครู่ มัดรวมกันแล้วลากเข้าไปในอีเมลของกองรายการที่พี่หลี่ให้ไว้
อ้อ แล้วก็มีใบเกรดปลายภาคสองสามปีก่อนด้วย ลู่เหรินส่งไปพร้อมกันเลย
ข้อความแจ้งเตือนว่าส่งสำเร็จเด้งขึ้นมา เขาถอนหายใจยาว ๆ พิงพนักเก้าอี้ แล้วหยิบน้ำเปล่าบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกใหญ่
เสียงเชียร์จากสนามบาสเก็ตบอลข้างล่างหน้าต่างดังลอดเข้ามา ปนกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าเร่ขายจากถนนอาหารอันไกลโพ้น
ในหอพักเงียบสงบ มีเพียงเสียงพัดลมคอมพิวเตอร์เก่า ๆ ที่หมุนไม่รู้จักเหนื่อยท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย
...
ในเวลาเดียวกัน ที่อาคารสำนักงานของกองรายการซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร
แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านมู่ลี่ ตัดเป็นริ้วแสงสลับมืดสว่างบนโต๊ะทำงาน
หลี่เถา ผู้กำกับฝ่ายคัดเลือกนักแสดง วางแฟ้มในมือลงบนโต๊ะเสียงดังปัง แล้วขยี้ขมับอย่างหงุดหงิด
ในที่เขี่ยบุหรี่มีก้นบุหรี่กองอยู่เกือบครึ่ง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ
“ตำแหน่งสุดท้าย ยังตกลงไม่ได้อีกเหรอ?” เด็กฝึกงานข้าง ๆ ส่งน้ำร้อนแก้วหนึ่งให้ แล้วถามเสียงเบา
“ตกลงอะไรได้”
หลี่เถาดึงปกเสื้อตัวเอง แล้วชี้ไปที่ประวัติผู้สมัครบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
“ดูเอาเองสิ!”
“คนนี้ รูปลงสวยเหมือนดารา แต่พอสัมภาษณ์ตัวต่อตัวเมื่อสัปดาห์ก่อน ตัวจริงห่างกันราวฟ้ากับดิน หน้าบวมเหมือนแป้งหมักนึ่ง หน้ากล้องดูไม่ได้เลย”
“คนนี้ นิสัยก็พอใช้ได้ แต่พอถามความรู้เฉพาะทาง ตอบไม่ได้สักอย่าง อาการแสดงทั่วไปของไส้ติ่งอักเสบยังพูดไม่คล่อง”